Күйі  жоқ  шаңырағы  шайқалғанның,

Көне  алмайтын  қырсыққа  қайсар  жанмын.

Қызойнақта  отырмын  қызық  қуып,

Сапалысын  сараптап  сайқалдардың

 

«Кәнизәгім»

                        әрі  жас  әрі  әдемі,

Жек  көрмейтін  секілді  және  мені.

Тәнтоятқа  жаныңды  жетелейтін,

Неткен  ғана  сүйкімді  жәлеп  еді.

 

Лыпыны  да  ілмеген  қыз  арына,

Ұқсап  ақ  тұр  сезімнің  құдайына.

Бір  ақ  түндік  қызығым  болсаң  дағы,

Сүйіндірсін   Тәңірім  ұзағынан.

 

Жалғыз  едім,

                     жабы  едім  шұрқыраған,

Жайлауым  кең  мінекей,

                                        жұртым  аман.

Тақуаны  тайдырар  тура  жолдан,

Нәзік  үнің  ұйлығып  қыңсылаған.

 

Сүйкеніп  тұр  еркімен  «елік»  келіп,

Қылығымен  барады  көріктеніп.

Әлде  мен  басқалардан  көп  төледім,

Әлде  Иштар  жолдады  желік  беріп.

 

Қисаймаған  құрдымда  көші  кімнің,

Түскенімді  тұзаққа  кеш  ұғындым.

Есім  кіріп  тіл  қаттым,

-  Танысайық,

Көріспеген  құпиям,

                                    есімің  кім?

 

-Танымадың  ақыным

                                        көріскенмін,

Түндеріңді  ұйқысыз  бөліскенмін.

Қанат  байлап  ұшырған  жырларыңды,

МУЗАмын  мен!

                           Киелі  періштеңмін.

 

Періштем  ау!

                    Шынымен  өзің  бе  едің,

Талай  таңға  телміріп  көз  ілмедім.

Сенің  ғана  күнәсіз  құшағыңда,

Қаларымды  мәңгілік  сезінгенмін.

 

 

              ***

 

«Сүйемін»  деп  гүлдерді,

                              үзіп  алдың  сабағын,

Көбелекті  «сүйем»  деп,

                               түйреуішке  қададың.

«Сүйемін»  деп  тотыны

                               темір  торға  қамадың,

«СҮЙЕМ»  деген  сөзіңнен

                                 сескенемін  қарағым.