Хан  ием! 

Үстем  болсын  хан  атағың.

Құлдығы  құзырыңның  қарашамын.

Қам  көңіл

              жыртық  жейде  халықпын  мен,

Құдайдан  екі  елі  аласамын.

 

Заманның  қинаса  да  құйындары,

Айылым  Хан  алдында  жиылмады.

Зайырлы  қоғам  болып  жарытпаған,

Мен  болдым  пешенеңе  бұйырғаны.

 

Ел  едім  жерде  басы  бірікпеген,

Тұратын  жаны  жақын  бүлікке  де.

Дамыған  алпауыттар  қатарына,

Қаншама  сүйресең  де  ілікпеген.

 

Таланған  байлығы  да,

                                          қоғамы  да,

Соятын  жалғыз  атын  қонағына,

Жалқаумын,  жатып  ішер

                                          ысырапшыл,

Қайтейін  қалдым  сенің  обалыңа.

 

Қайырымды  Хақтан  емес  сенен  күттім,

Басыма  байлық  бітпей  өлең  бітті.

Келемін  үміт  үзбей  болашақтан,

Асырап  төрелер  мен  төлеңгітті.

 

Алқакөл  сұламаны  басып  өткен,

Бұл  елдің  емес  бір  сәт  жасы  кепкен.

Баукеспе  барымтамын,

                                          қанжығамда,

Қаншама  билеушінің  басы  кеткен.

 

Күтеді  келешектен  осы  нені,

Бөлісіп  бұйырмаған  несібені

Қарамай  қияметтің  қайымына,

Қатыным  халық  санын  өсіреді.

 

Би  айтса  бір  сөзінде  тұратұғын,

Хан  айтса  қасық  қанын  қиятұғын.

Көрсетіп  көзсіз  ерлік

                                       «Аттан!»  десең,

Шайқасқа  сойыл  ұстап  шығатұғын,

 

Аңқаумын,

                          есін  жияр  анда  сонда,

Сенемін   шекпен  жауып  алдасаң  да.

Адалмын  болмысымнан  Алдиярға,

Төрені  сатып  кеткен  қарғасам  да.