30  мамырда  Арқанкерген  зставасы

                                   Бір  түнде  үнсіз  өртеніп  кетті.

 

Сыздады  жүрек  эфирдің  тыңдап  хабарын,

Қалғаны  шын  ба  бір  сәтте  қирап  қамалым.

Түршіктірді  ғой  жанымды,

                                    үн-түнсіз  ғана

Тұиақ  серіппей  кеткені  бір  заставаның.

 

Жерімде  қорған  жоқ  екен,

                                   елімде  қалқан,

Оққағар  болмас  пендеге  пейіл  де  дархан.

Үндемей  келіп  шағатын  улы  жыланды,

Тоқтата  алмады  қыл  шылбыр-керілген  арқан.

 

Құны  бар  ма  еді  елімде  арғы  атасының,

Ұрымтал  тұсын  тамырдың  дәл  басатұғын.

Жықпылда  жымын  қалдырмай  ұрланып  кіріп,

Жауыздық  біткен  осылай  жармасатұғын.

 

Егемендігім  басыма  келіп  қонғалы,

Деп  жүрген  едім:

                      -«Елімнің  берік  қорғаны!»

Сыймады  мыйға,  шынымен  бір  заставаның,

Бір-ақ  кісінің  қолынан  шеиіт  болғаны.

 

Боздақтарым – ай!

                    Опық  жеп  өкінген  жерің,

Осы  болды  ма?

                     Жаудың  да  бетін  көрмедің.

Жымысқы  жендет  қолынан  қаза  тапқанша,

Абырой  еді-ау  майданның  өтінде  өлгенің.