(Телебағдарламасына  хат)

 

 

Көреген  елім

                    не  деген  жайсаң,  жомартсың,

Төріңе  сенің

                    телінген  бір  сәт  қонақпын.

Өмір  көшінде

                     тағдырдың  тартқан  кіресін,

Төреден  едім,

                   төлеңгіттерді  жоғалттым.

 

Төбеден  түстім,

                     тексізге  бердім  төрімді,

Түлен  түртті  де,

                      көзіме  қара  көрінді,

Қас  қағым  сәтте

                       бүлінді  бейқам  дүние,

Төлеңгіттерім

                     болмағандықтан  сенімді.

 

Кейінгі  патша

                  нөкерін  таңдап,  саралап,

Төлеңгіттерге

                 таппаған  сірә  балама.

 Уәзір  біткен

                   құлдық  ұратын  алдында,

Құлқынның  құлы

                қылмайтын  түкке  қанағат.

 

Көмекші  болып

                 көлгірсігенмен  көсемге,

Сенуге  болмас

                жемсауы  жебір  нөкерге.

Ақшаға  батып,

                   арандап  мүлдем  қалғанда,

Сатып  кетеді,

                  қашып  кетеді  шет  елге.

 

Осыны  көріп

                  ойымды  терең  діттедім,

«Қайдасың  бауырым»! -

                -  сенімді  саған  жүктедім.

Іздеу  саламын

                елін  де,  жерін  сатпайтын,

Сертіне  берік

                қайда  екен  ТӨЛЕҢГІТТЕРІМ.