Жүрсе  де  жалын  жұтып  желікпеген,

Мен  бұның  құдретіне  сеніп  келем.

Бірге  өсіп  біте  қайнап  кеткендей  ау,

Осынау  от  үйірген  көрікпенен.

 

Шарпыса  жалын  тілі  жан  шыдар  ма?

Шағылып  маңдайдағы  тамшыларға,

От  шашып  өзегінен,

                                     өршеленіп,

Домнадан  атып  шықты  алтын  арна.

 

Ет  жүрек, 

                құрыш  білек, 

                                        қола  мүсін,

Иеді  сом  темірді  қара  күшің.

Алыптай  айдахарды  шынжырлаған,

Аңыз  боп  есімдерің  қалары  шын.

 

Жиһаннан  қуатыңды  қызғанбайсың,

Барады  бедерленіп  тұлғаң  да  айқын.

Жалынды  пеш  ішіне  қуып  тығып,

Әлемді  өрттен  сақтап  тұрғандайсың.

 

Жан  керек  десе  дағы  батырға  да,

Бабамыз  қарсы  шапқан  жасынға  да.

Болмаса  арың  таза,

                                  жаның  жалын,

Абайла,  көрікшіге  жақындама.!