Зерлі  аспанда  зүбәржат  ай  жанғанда,

Жер  бүйірі  көктемге  айналғанда.

Жас  арудың  буыны  кетті  босап,

Кенет  жүкті  болғандай  пайғамбарға.

 

Әлде  шаттық,

Әлде  мұң

түсінбейді.

Болғандай-ақ  жалғанға  күпір,

                                                       мейлі.

Нәрестедей  талпынып  бір  тылсым  күш,

Құрсағында  қоғамның  лүпілдейді.

 

Мынау  сезім  - толқыны  қай  жағаның,

Байланады  кірпікке  қаймана  мұң.

Мұқағали  жырларын  құшады  ару,

Құшағында  тұрғандай  ханзаданың.