Көне  заманды  өткізген  көзімен  көріп,

Қазығұрт  сенің  киеңді  сезінеді  елім.

Тіршілік  қайта  түледі,

Тоқтаған  сәттен,

Нұх  пайғамбардың  кемесі  өзіңе  келіп.

 

Әлемді  басса  топан  су,  амалың  қайсы.

Ақырзаманға  тірлікті  таба  қылмайтын,

Сен  ғана  болдың.

Фашизм  батысты  басса,

Берілмей  қойған  Брестің  қамалындайсың.

 

Кемені  толқын  қақпайлап,

                                         сел  көшіргелі,

Осы  жер  бабам  бел  шешіп,  кең  көсілгені.

Төл  егіз  туса

Шөп  басы  айыр  боп  біткен,

Екінші  жұмақ  сен  болдың  жер  бетіндегі.

 

Топанға  батып  бес  құрлық  аласталғанда,

Ұлтарақ-жерге  бар  тірлік  қарап  қалғанда.

Қайтадан  енші  беріп  ең,

                                      құрлықты  бөліп,

Үш  нәсіл  өрбіп  төсіңнен  қанаттанғанда.

 

Қарайды  көкке  бүгінде  көреген  елім.

Шексіздікте  бір  сел  басқан  кезеген  өріп,

Галлактиканың  түбінен,

                                       топанды  кешіп,

Қазығұртты  іздеп  тағы  бір  кеме  келеді.

 

 

 

               ***

 

Өз  қолыммен  сомдап  едім  өмірді,

Қала  орнатып,

                    бақ  өсіріп, 

                                    баптап-ақ.

Ақша  бұлтпен  әшекейлеп  көгімді,

Таңғы  шықты  мөлдіретіп  тап  таза.

 

Көтере  алмай  бір  ғасырдың  сынағын,

Қапелімде  пейіл  неден  түңілді,

Қастерлеген  қасиетті  жұмағым,

Аяқ  асты  әлде  неден  бүлінді.

 

Қателікке  ұрындырды  бұл  ісім,

Адам  затын  енгізем  деп  жұмаққа,

Жаһаннам  да  бар  екенін  ұмытып,

Хақ  жолынан  алыстаппын  жыраққа.

 

Бүлдіріппін,

                  кешіріңдер  мырзалар,

Қызыл  шала  құйрығына  қыстырып,

Жел  өтінде  жөтеледі  мұржалар,

Көк  түтінмен  көк  тәңірге  түшкіріп.

 

Жұмақ  көшіп  тек  жаһаннам  қалған  ба?

Жер  тағдырын  жетесізге  тапсырдық.

Қорқынышты  келу  мына  жалғанға,

Қашып  шығу  бұл  жалғаннан – сатқындық.

 

Сәбиліктен  өткеннен  соң,

                                              күрделі

Тіршілікпен  табылмады  келісім.

Күзге  жетпей  солғын  тартып  гүлдерім,

Қиратылып  жатыр  әне  бейітім.

 

Өкпе  айтпаймын  біріңе  де  әрине,

Бейітімді  быт-шыт  қылған  вандалға.

Біз  бүлдірген  дүниенің  бәрі  де,

Кетеді  өтіп  жанамалы  жалғанға.

 

Мен  ешкіммен  жауласпаймын  әйтеуір,

Көбейсе  де  елді  даттап,

                                            оттайтын.

Мәңгілікті  әңгімелеп  қайтеміз,

Шынында  да  керегі  не  жоқты  айтып.

 

 

 

          ***

 

Тәңір  шебер

                      қуаты  айғақ  болған,

Жұлдыздардың  шеруін  жалғап  қолдан,

Орбитаның  жолынан  адастырмай,

Тартылыстың  заңымен  байлап  қойған.

 

Өмір  деген  зередей  ұшқын  ғана,

Қараңғы  зат*  қапысыз  тұтқындаған.

Мәңгілік – Хақ  қөұзыры

                                         галлактикаң,

Құлап  кетсе  құрдымға  пысқырмаған.

 

Пысқырмаймын  болар  деп  ақырзаман,

Хақ   жолынан  таймаймын,

                                               тақым  қағам.

Сүмбілеге  сапарға  аттанарда,

Тоқтар  мына  сүйір  тіл  тақылдаған.

 

Мейлі  қырық  құбылсын  күнде  заман,

Кете  алмайды  өзгеріп  мүлде  балаң.

Ағрафқа,

Пейішке, 

Тозаққа  да,

Ғасырыммен  келесі  бірге  барам.

 

 

Қараңғы  зат  --  жиһанның  басым  бөлшегі.