/Табиғаттану  сабағы/

 

Арылып  бітпесе  де  қырсық  әлі,

Бес  құрлық  күн  астында  құлпырады.

Болмасын  қай  заманда,

                                          қай  дәуірде,

Табиғат  кемелдікке  ұмтылады.

 

...Есте  жоқ  ескілікте  пайда  болған,

Түр  де  жоқ, 

түйсікте  жоқ  бойға  қонған,

Өрбіген  біржыныстық  тәсілменен,

Кескінсіз  құбыжықтар  қайдан  оңған.

 

Дәуірдің  аногамдық  нақ  төрінде,

Шимайлы, 

              шым  шытырық  сәттерінде,

Пақырлар  дамый  алмай  қалып  қойған,

«Құдайдың  қаралама  дәптерінде».*

 

Тірлікті  шығара  алмай  тығырықтан,

Алмасқан  кембрилік  құбылыстар.

Бір  сәтке  елес  берген  сұлулыққа,

Еліктеп  бой  түзеген  құбыжықтар.

 

Бір  тылсым  түйсік  еніп  зердесіне,

Өзара  ғашық  болған  теңдесіне.

Дәуірде  моногамдық  тек  сұлулық,

Үстемдік  жүргізеді  жер  бетіне.

 

Өркениет  мың  дамып, 

                                      жұтаған  мың,

Бүртік-безін  сыздатып  бұталардың,

Феррамондар  аңқыса  құнажыннан,

Қартаймайды  мұрыны  бұқалардың.

 

Ата  тек, 

              ана  текті  құрап  олар,

Бір  саты  жоғарыдан  тұрақ  алар.

«Ғаламды  сақтайтұғын  сұлулық» - деп

Айтпаған  текке  сірә  ғұламалар.

 

Арылып  бітпесе  де  қырсық    әлі,

Бес  құрлық  күн  астында  құлпырады.

Болмасын  қай  заманда, 

                                          қай  дәуірде

Табиғат  кемелдікке  ұмтылады.