(Сырғаңды  қайық  қылып  өткіз  мені.

                                                                Халақ  әні)

 

Жұлдызды  жалған –

                           тарихы  өткен  күндердің.

Аспанның  жүтып  жұпарын  өкпемді  кердім.

Құмсағат  сынды  құйылып

                                    құрдымға  қарай,

Жылжыйды  жиһан –көкесі  көшпенділердің.

 

Жапсарлас  жатқан  жиһандар  аралығында,

Жұлдыздар  бөлеп  аспанның  шанағын  нұрға,

Құйындай  ұйытқып  құс  жолы

                                                   /галлактикамыз/

Жылымдай  сіңіп  барады  қара  құрдымға.

 

Ұшқын  бар  түйсік  түбінде

                                          санада  жанған,

Шарпылып  соған  жанымды  жаралап  алғам.

Қара  құрдымнан  әріде  күтеді  бізді,

Түсіңе  түнде  кіретін

                                 жанама  жалған.

 

Көбелек  көңіл  қонғандай  көрікті  гүлге,

Жетеміз  біздер  бақилық  келісті  күнге.

Бар  екені  хақ,

             жапсарлас  ғажайып  өмір,

Жалғанның  мынау  уақыт – кеңістігінде*.

 

Ескеріп  соны  есірке үмітсіз  жанды,

Құшақтап  ала  кетейік  пүліш  қырларды.

Қыл  көпір  таппай  сиратта 

                                              құлазып  жүрмін,

Өткізші  қалқам,

                      қайық  қып  күміс  сырғаңды.

 

 

  • Эйнштейн, уақыт  пен  кеңістікті  бір  дейді.