(Мұхамбедия  Ахмет-Төреге)

 

Фотон  -  нұры  көрінбес  арасынан,

Әльмисақта   болыпты  Қара  тұман.

«Жарық  болсын»- деп  Тәңір  бұйырғанда,

Алла  нұры – Ақ  сәуле  жаратылған.

 

Жер  үстінде  тіршілік   өрілгенде,

Діл  мен  дінді  құйғанда  көңілдерге,

Екі  түстен  басқаға  бөлінбейтін,

Ақ,  Қарадан  тұрыпты  пейілдер  де.

 

Қарашығын  талдырған  жанарының,

Санасында  тұйсікті  тәмам  ұлдың,

Күн  мен  түн  жоқ,

Батыс  пен  шығыс  та  жоқ,

Ақ  әлем  бар,

Бар  және  «Қара  құрдым».

 

Ұлыс, 

Ұлт, 

Қоғамнан  тысқарылыр,

Аңдары  бар,  балығы,  құстары  бар,

Бәрі  бірдей --  дальтоник,

                                 пейілдерде                 

Дос  қана  бар,

Немесе  дұшпаны  бар.

 

Төбебиден  төрелік  қалап  алған,

Бабамыздан  өсиет  және  қалған.

Адамдардың  қатынас  арасында,

Ақиқат  пен  арбасар  қара  жалған.

 

Ақ,  Қараны  айырар  сезім  дара,

Өзің  дана  бола  біл,

                                 өзің  бала.

Күйіп  піскен  күндегі  тіршілік  жоқ,

Тек  өмір  бар,

Бар  және  өлім  ғана.

 

Кірпігіне  тамшы  мұң  ілмегендер,

Шын  қайғырып,

Шын  жылап,  күлмегендер.

Кемпірқосақ  тіндерін  айыра  алмас,

Ақ,  Қараны  айыра  білмегендер.

 

 

 

          ***

 

Жөн  көрдің  бе  аярдан  алдануды.

Айыптамай  пейілі  тар  қауымды,

Арпалысып,

                   жағаны  жыртыспадың,

Тістемедің  қапыда  бармағыңды.

 

Сыпсың,  сыбыс  сумаңдап  айналаңда,

Серттей  сенім  күл  болып  жайрағанда.

Жасын  түсіп,

                   өртеніп  қара  орманың,

Өкпең  қара  қазан  боп  қайнағанда,

 

Қалай  өшіп қалмады  балауса  күн?

Жарылатын  сәт  еді  жанартауың.

Қатпарына  көңілдің  сезім  бұғып,

Неге  сенің  шықпады  жанайқайың.

 

Бүгіп  ішке  сырыңды  жан  білмеген,

Жайбарақат  кісі  боп  қалдың  неден?

Ластанған  көңілді, 

                                  соңғы  сәтте,

Жуып  шәйған  боласың  қалжыңменен.