(Асқар  Сәрсекенов  жыл  сайын  айт

                                    күні  ақсақалдарды, жетімдерді  мешітке

                                    жинап,  құрбан  шалып,  ас  береді)

 

Жомарттық  жүрегімде  хауыз  жарып

Мейірімді  Алла  есімін  ауызға  алып,

Жолына  мұсылманның,

                                        құрбандыққа,

Жазықсыз  жануарды  бауыздадым

 

Атамның  сөзін  жерге  тастамағам,

Адамның  ала  жібін  аттамағам.

Силадым  қарттарымды,

                                      жастарымды,

Қабыл  ал  ниетімді  Хақ  Тағалам.

 

Қол  жайып, 

              бір  парызды  атқарып  ем,

/Жасымнан  есіміңді  жатқа  білем./

Атыңмен  әлем  жатыр  қан  төгісіп,

Пендеңді  кешіре  гөр  Жаппар  ием!

 

Тәңірдің  ақтамадық  талабын  қай,

Күні  жоқ  Көк  Түріктің  баяғыдай.

Ала  ауыз,  алтыбақан - Алты  алашты,

Бір  ғана  қазақ  қылып,

                                      ая  құдай!

 

Қаншама  соғыстарда  қаным  да  аққан,

Қалармын  қалайша  бұл  қауымды  ақтап.

Болайын  күнім  жетсе  құрбандығың,

Баламды  құрбандыққа  бауыздатпа!

Адамды  құрбандыққа  бауыздатпа!

 

Алдыңда  күпірліктен  жасқанып  ем,

Пендеңді  кешіре  гөр  Жаппар  ием!

                                   

 

 

              ***

 

Жүйке  тозып, 

          шалдығып, 

                      шаршағанда,

Құлап  түсіп  шалғынды  шаршы  алаңға,

Зеңгір  көкке  суарып  жанарымды,

Қуат  алам, 

Бір  тылсым  тартады  алға.

 

Бір  жүйеде  ғаламзат  бүр  атады,

Қырмызы  гүл, 

                көк  терек, 

                                құба  талы,

Тұрған  білем,  тікелей  эфирменен,

Құдіреттің  күшінен  қуат  алып.

 

Санаң  жетпес  түйсік  бар  табиғатта.

Табынатын  Хақ  сөзі – шариғатқа.

Түкпірімен  жиһанның  тілдеседі

Балауса  гүл,  толмаған   балиғатқа.

 

Таң  қылып  та,

                          есімнен  тандырып  та,

Ми  қатпарын  ұшқынмен  талдырып  та.

Мен  сезбейтін  байланыс  жүйесімен,

Дұғай  сәлем  жолдайды  мәңгілікке.

 

 

 

           ***

 

Боздақ  біткен  аттанғандай 

                   майданына  нарықтың,

Қаладағы  кітапхана

                   жетімсіреп  қалыпты.

Кәусар – білім  бұлағының

                   көзін  ашар  біреу  жоқ,

Түрі  жаман  халықтың.

 

 

Баз  біреулер  «Бизнес» - деп

                    жүйкелерін  түтеді,

Жастарымның  мойынында

                   «интернеттің  кісені.»

Ал  кітаптар, 

Айнымайтын  адал  жардай,

                                        олардың,

Оралуын  күтеді.

 

 

 

                   ***

 

/Гүржі  қызы  бұрымын  алдына  сап.

Қарт  жыраудан  жасқана  алды  бата./

Тоқсан  жаста  сақалын  жаспен  жуып,

«Әкем  жоқ»-деп  жылапты  Жамбыл-ата.

 

Жетімдіктің  өссек  те  талқысында,

Айналса  да  өмірдің  арты  сынға.

Жоғалтқанның  қадірін  кеш  ұғынып,

«Анам  жоқ»-деп  жыладым  алпысымда.

 

Тағдырымды  қайтейін  сынап  аса,

Европадан  еңсем  де  тұр  аласа.

«Тілім  жоқ»-деп  жылаймын,

                                                    тәубе  дер  ем,

«Елім  жоқ»-деп  жетпісте  жыламасам.