Тұнық  мұхит  дөңбекшиді  түнімен,

Арда  толқын  аламанда  сабылып.

Қалғып  кетсем, 

                          жүрегімнің  түбінен,

Түстен  шошып  оянады  сағыныш.

 

Түсімде  де  сағындым  ғой  сені  елім,

Абыз  далам,  ақ  жаңбырға  шөлдеген.

Гомерді  ел  соқыр  дейді, 

                                            сенемін,

Алатаудың  биіктігін  көрмеген.

 

Өңімде  де  сағындым  ғой  сені  елім,

Күйін  кешіп  жүрмін  тарпаң,  тағының.

Бетховенді  ел  керең  дейді, 

                                                сенемін,

Естімеген  Сарыарқаның  сарынын.

 

Мен  мылқаумын,

                          арман  жатыр  ішімде,

Бабаларым  беріп  кеткен  тілменен.

Төрткүл  әлем  алдында да  кішірмей,

Дастан  оқып  берсем  шіркін  мінбеден.

 

Сұқ  саусағым  көкті  тіреп  тұрармын,

Құбыланы  көзге  шұқып  құлабыз.

Кетер  тарап  көмейінен  жыраудың,

«Мылқау  ақын»  жайындағы  бір  аңыз.

 

Қаздай  қалқып,  қайта  оралып  келем  мен,

Көкейімде  сағыныштың  саздары.

Ностальгия –дауасыз  дерт, 

                                                дегенмен,

Ауырудың  ішіндегі  абзалы.