Серфингистер  құбыладай  табынған,

Paradise*  аталатын  жұмақта.

Жағажайда

                   көгілдір  нұр  жамылған,

Періштедей  сайран  салдым  бір  апта.

 

Тояттадым  Сиднейдің  сиымен,

Бірақ  жанға  серік  таппай  сенімді,

Қүңіреніп  Қорқыт  бабам  күйімен,

Мұхитқа  кеп  ақтардым  бар  шерімді.

 

Амалым  жоқ  иілмеске  шындыққа,

Кеңмін  деуші  ем,  кемдігімді  байқадым.

Әлем  халқы  қоныс  тапқан  құрлықта,

Бір  қазақ  жоқ, 

                        не  бетімді  айтамын.

 

Елші  де  жоқ. 

Бетке  шықты  ұятым.

Қайран  намыс,  ерді  жерге  қаратты.

Аумағына  әлем  ұлты  сиятын,

Бір  материк  танымайды  қазақты.

 

 

*Серферс  Парадайс –  /ағл/  Серфингистер  Жұмағы,

                                                             қаланың  аты

 

 

                      ***

 

Шықтым  Тұнық  мұхиттың  жағасына,

Тепсінеді  толқындар  аласұра.

Қиналамын,

                   ширыққан  шексіздікті,

Сиғыза  алмай  көзімнің  шарасына.

 

Толқындарды  көшіріп  жел  кемері,

Шұбырынды  ақтабан  сел  келеді.

«Уа,  Зәурешті»  тірілтіп  Мұхит  бабам,

Күйшанақта  «Айнамкөз»  тебіренеді.

 

Қайдан  мынау  үндестік,

                                       сөздері  де,

Мұхит   бізде  көнеде  көлбеді  ме?

Әні  қалған  сондықтан  санамызда,

Дәмі  қалған  тұзының  көлдерімде.

 

Құла  қырды  сағынып,

                                        жотаны  да,

Дөңбекшиді  толқындар  қотарыла.

Қандастарым  оралып  жатыр  елге,

Мұхит  жатыр,  жете  алмай  Отанына.

 

Аламанда  алқынып  айыз  қанбай,

Алдында  арман,

Артында  аңыз  қалмай.

Тоқымы  бір  кеппеген  барымташы,

Қырық мың  жылқы  қиырдан  қайырғандай.

 

Кербезденіп керіліп,  мәнерлене,

Кемеріне  симайды,   әлемге  де.

Арал, 

Балхаш  бір  түлеп  қалар  еді,

Бір-бір  толқын  жеткізсем  сәлемдеме.

 

 

 

                 ***

 

Мұхит  бейне  бақсыдай

                           артық  ішкен   бозаны,

Желөкпе  жел  үп  етсе,

                                    делебесі  қозады.

Толыбайдың  батасын  алған  тұлпар-толқындар,

Тежей  алмай  арынын, 

                               тасқа  басын  соғады.

 

Дүлей  Дию  мұхиттың  сапырады  сабасын,

Секем  алып  сезімім,

                            барлап  көрдім  жағасын,

Тынық  мұхит  деңгейі  тізеден  сәл  асқанда-ақ,

Тереңдікті  сезініп,  тітіркеніп  қаласың.

 

Шегінгенде  су асты  пәрмен  алып  тереңнен,

Табанымның  астында,

                                құрлық  беті  безерген.

Қошқар  мінез  толқындар,

                                қайта  ұмтылып,  ышқынып,

Албастыдай  басты  кеп,  асып  түсіп  төбемнен.

 

Аламанда  андыздап,  

                              акуладай  араны  аш,

Толқын  куып  келеді  ат  тоныңды  ала  қаш.

Жыны  буған  бақсы  бұл,

                                       көбіктенген  езуі,

«Тоқсан  қойдың  терісі  тон  болмаған  Шарабас»

 

Жұлып  кеткен  толқынмен  жағаластым,  жүздім  де,

Бақсы  атаулы  болыпты  бабамызда  біздің  де.

Қойлыбайдың  қырық  күрен  перілері  қолдай  гөр,

Әлде  мына  ұлыңнан   күдеріңді  үздің  бе?

 

Шыбын  жаным  шырылдап,

                                  қыршыным  да  қиылмай,

Жүзіп  жүрмін  толқынның  азуына  бұйырмай.

Шайқап-шайқап  алды  да,

                                       қайта  әкеліп  жағаға,

Ылақтырып  жіберді,  жұртта  қалған  бұйымдай.

 

Жан  алқымға  тығылып, 

                              аптығым  да  басылмай,

Шықтым  әрең  жағаға,  үрейімді  жасырмай.

Бойым  байсал  тартады, 

                                   құлай  кеттім  шағылға,

Қара  дәуді  дәл  қазір  жеңіп  келген  батырдай.