Мазасыз  дәуіріңді  қалап  алдым,

Бақ  түнеп,  Қызыр  қонған  Қарағандым.

Кен  қоры  қойнауында  тұна  қалған,

Киелі  құт  мекені  бабалардың.

 

         Күніңді  жамыламын,

         Гүліңді  тағынамын.

         Өзіңсің  табынарым,

         Киелі   шаңырағым.

 

Таранып  жасыл  терек  жапырағы,

Гүлзарлар  серуенге  шақырады.

Биікке  бой  түзеген  ғимараттар,

Аспанның  иығына  асылады.

 

Жамылып  зерлі  бөрік  қамқа  бағы,

Сұқ  көзден  ғашықтарды  қалқалады.

Қыз-күлкі  сыңғырлаған  саясында,

Мақамын  махаббатың  қайталады.