Тұмауратып, 

              балбырап  бала  тәні,

Күтер  болса  тағдырдан  арашаны.

Жұпар  шашып  жетеді  жер  түбінен,

Жедел  жәрдем – Ананың  алақаны.

 

Алдан  шығар  сәбидің  шатағы  әлі,

–Айды  әпер – деп  жылады  жата  қалып.

Қара  қылды  қақ  жарып, 

                                           еркелікті,

Қиып  түсті  әкенің  шапалағы.

 

Тәңри  көкте  тұрғанда  ілініп  күн,

Алақанға,  батагөй,  жүгініппін.

Аялау  мен  жазалау  алақаннан,

Тәрбиелік  мәні  жоқ  жұдырықтың.

 

 

 

                 ***

 

Топырақты  мүсіндеп,

                                          ағзам  етіп,                                     

Тәңір  түйсік  силаған  – жанға  несіп.

Сәбилерге  дарыпты  сол  қасиет,

Зерделерден  кейінгі  қалған  өшіп.

 

Сәби, 

         сызыт  түсірмей  зердесіне,

Дайын  мәңгі  әлемді  тербетуге.

Қоңыраудай   күлкісі  сыңғырлайды

Қалмағандай  зұлымдық  жер  бетінде.

 

Қазықұрттың  тауындай  көмкеріліп,

Топырақтан  түлейді   өлке  бүгін.

Сәулетшінің  өресі  жетпейтұғын,

Қалашығын  құрады  ертегінің.

 

Мұндай  шабыт  бітпеген  ақынға  да,

Жәннәттағы  осы  ғой  жасыл  қала.

Патшасарай  ауаға  тұр  ілініп,

Қиратасың,  көрермен,  жақындама.

 

Қалықтаса  қиялдың  құйынында,

Зердесіне   жұлдыздар  құйылуда.

Тек  Адамды  қайтадан  жаратпайды,

Араласпай  Алланың  құзырына.

 

Сәуегейлік  сәбиде  жойылмағай!

Ойындары –өнеге,

                             қолында  арай.

Сәби – мәңгі  данышпан,

Бірақ  қоғам,

Келеді   әлі  бұларды  мойындамай.

 

 

 

 

 

                  ***

 

Табиғаттың  тәлімі  көп  айтарлық.

Қарашы  ұлым,

Жапырағын  қалқан  ғып,

Қара  тасты  жарып  шықты  нәзік  гүл –

Бұғанасы  бекімеген  қайсарлық.

 

Ыстығына,  суығына  шыдаған,

Табиғаттың  төлтумасы  бұл  адам.

Қабырғасы  қатпай  жатып,

                                                қарашы,

Өсер  ұлын  салмағымен  сынаған.

 

Өс  құлыным  жігіт  болып  танымал,

Жігеріңді  намысыңа  жанып  ал.

Нәзіктікте  гүлге  қарап  үлбіре,

Қайсарлықта  гүлге  қарап  тәлім  ал.

 

Табиғатпен  тамырлас  бол  Айбарым,

Өмір  өзі – ұстазың  да,  сардарың.

Толағай  тау  көтергенің,

Көтерсең –

Жұдырықтай  жүрегіңнің  салмағын.