«Желтоқсан  құрбандарына»

 

                        1.

 

Құрсағынан  құрдымның  жаратылып,

Желтоқсанда  тап  берді  қара  суық.

Республика  алаңы  қанға  бөгіп,

Қарғап  жатты  қаланы  аласұрып,

 

Бозасынан  бақсының  ұрттап  алып,

Империя  түнертті  бұлт  қабағын.

Қыздарымның  қырқылып  бұрымдары,

Қалтырады  қорғансыз  Құртқа-бағым.

 

Апай  төсі  аспанның  қопарылып,

Қаһарынан  жым  болды  жота  бұғып.

Аққан  қанға  көз  жасы  аналардың,

Араласты, 

               алаңды   жоса  қылып.

 

Дүлей  боран  өңірін  жұлқып  ашқан,

Қақырады  жағасы  жыртық  аспан.

Кілең  боздақ  қиылып  қыршынынан,                              

Қаралы  жел  өтінде  жұрт  ұласқан.

 

Өші  бар  ма  осынша  қағынатын,

Әр  мүйіске  соғады  тағы  басын.

Отқа  түскен  «Одақ»  деп  халық  едік,

Осыншама  не  болды  тарылатын.

 

               

          

Куәгері  сұмдықтың  майқарағай

Тасқа  табан  тіреп  тұр  тайғанамай.

Қаралы  жел,  қайғыдан  есеңгіреп,

«Елім-ай» - лап   ағады  сайға  қарай.

 

Қысы-жазы  желкенін  күн  күзетіп,

Аязбенен  аптапты  қылды  несіп.

Желтоқсанда, 

               бостандық  тұншыққанда,

Әрең  тұрды  қанаты  дір – дір  етіп.

 

Жастарымның  жүрегін  жұлқып  жігер,

Жауыздықтан  жеркеніп  сілкінді  жер.

Ханға  қарсы  шығатын  ұлы  барда,

Жақсылықтан  үзбеген  жұртым  күдер.

 

Шыда, 

Шыда,  жатса  да  аспан  жылап,

Балтасынан  содырдың  сақтан  бірақ,

Куәгерге  жүресің,  майқарағай,

Империя  түскенде  тақтан  құлап.

 

          

Тағы  келдім,  қарағай, 

                                     тірімісің,

/Қансыраған  жүректің  дірілісің./

Он  жыл  өтті,

                    ақиқат  ашылмады,

Тұрған  шығар  бәрін  де  біліп  ішіің.

 

Жігіт  қайда,  сондағы  сайыпқыран,

Қыздар  қайда ,

                     сырғасын  қайық  қылар.

Ауыздығын  шайнап  жүр  әлі  күнгі,

Адамзаттың  алдында  айыптылар.

 

Сыр   бүгеді  зымиян, 

                                 мыстан  қауым,

Жасырады  халықтың  дұшщпандарын.

Куәгерлер  азайып  келе  жатыр,

Сен  тірісің  сол  түні  жұтқан  жалын.

 

Егеменмін, 

              кеңіді  құт,  өрісім,

Шешілер  ме  құлдықтың  кісені  шын.

Сені  қиып  кетпей  ме  бір  алапат,

Ашылғанша  ақиақат  күтемісің.