Қыстан  қорқам, 

суықты  ұнатпаймын,

Қыста  қатып  қалатын бұлақтаймын.

Қар  астында  жатамын, 

                                     қойлы  ауылда,

Қойнауында қайдағы  қыраттардың.

 

Көрі  жақын  адамдай  төрінен  де,

Салқын қанды  сырт көзге  көрінем  де.

Қайта  түлеп  шығамын, 

                                        көктем  келіп,

Самарқанның  көк тасы ерігенде.

 

Жан  алмасу діліме  жақты дағы,

Басқа тәнге  ауысып  бақ сынадым.

Бір  данышпан  үндіге  дарыған-ау,

Идеясы  реинкарнацияның.

 

Жаназамды  шығарсаң  бүгін менің,

Тұншықпады  қапаста құлын демім.

Құс боп  қайта  түледім, 

                                          қағидамен,

Қасиетті   Будданың  дініндегі.

 

Жат  қолында таланып  қалды  малым,

Мен  бәрібір  қайтадан  жаңғырамын.

Малым  емес,  жолымды  жалғастырар

Қос  құлыным – Айбар  мен Алдиярым.

 

Жаңа  өмірге  тұмарын тағып  қолдан,

Ұрпағына  қасиет танып қонған.

Құрт-қыбырға айналып  ұсақ  тірлік,

Алыптар,  баяғыдай  алып  болған...

 

Атамыз Алатау  боп  қалып  қойған!