Кере  қарыс  кемеңгердің  маңдайы,

Ешкім  бұның  сұрамайды  хал-жайын.

 

Бетін  басқан  ойдым-ойдым  әжімдер,

Селт  етпейді  мадақ  сөзге,

                                               әзілге.

 

Балбал-пұтқа  тәуеп  етіп  жұтаң  ай,

Көне тастан  сыр  тартады  Бұтағай.*

 

Тәңір  мұнша  жаратар  ма  мінсіз  ғып,

Тіл  қатпайды,  ойға  батқан  үнсіздік.

 

Тас  дәуірлік  пәлсафаның  ол  шыңы,

Тең  келмейді  Роденнің  «Ойшылы»

 

Отыр  үнсіз  ойға  батып, 

                                     бұлданып,

Секілді  бір  тас  мүсіні  Будданың

 

Әлем  сырын  ішке  бүгіп, 

                                             сұстанып,

Бұған  сөйлеу  қажет  емес  тіс  жарып.

 

Тілі  шығып, 

                 сөйлеп  кетсе  Жауырың,

Туар  еді  сөздердің  ең  ауыры.

 

 

 

*Бұтағай  -  Нұра  өзенінің  ескі  аты.