Білімнің  балын  санама  құйған,

Балаймын  сені  анама  Құйған.

Ұшырған  баптап  балапандардың,

Оралса  бірі  қанағат  қылған.

 

Көктемде,  көлдің  жағасындағы,

Құс  базарының  жанатын  бағы.

Керімсал  жүзіп,

Кербез  таранып,

Толқынды  құшар  қанатын  қағып.

 

Жағада  жусап  қамыс,  құрағы,

Көмкерген  көлдің  алып  тұманы,

Баркасқа  мініп,  

Балқашқа  таңнан

Түзейтін  бетін  балықшылары.

 

Арнасы  жылда  аршылып  құмнан,

Ағатын  Іле  алқынып  қырдан.

/Жар   басындағы  жарты  лашықта,

Құдашев   Мұқаш*  жарты  жыл  тұрған/

 

Әлемнің  арбап  жырақ  шатқалы,

Біздерді  тағдыр  тұрақтатпады.

Қатар  ұшатын  қарлығаштар  ек,

Көре  алмай  жүрмін  кластастарды.

 

Ақталмады  деп   келісім  ізгі,

Жазғырып  жүр  ме  ел  іші  бізді.

Кетсек  те  шалғай, 

                           арымай, 

                                     талмай,

Таратып  жүрміз  жемісімізді.

 

Жер  шетіндеміз,

Жел  өтіндеміз.

Келер  ғасырға  енетін  де  біз.

Айналып  күнді,  кеңістік  кезген,

Нұх  пайғамбардың  кемесіндеміз.

 

*Құдашев  Мұқаш - ақын

 

 

      ***

 

Жаның  тыныш, 

                       достарың  күндемесе,

Кеш  қайтқанда  әйелің  үндемесе.

Сырластарың  құлақты  сарсытпаса,

Көршің  мазаламаса  күнде  неше.

 

Бірақ  жан  мен  түйсікке  тыным  бар ма,

Тығырыққа  тіршілік  тығылғанда,

Үндемеудің  өзі  де  үлкен  күнә,

Кеудеңде  жан, 

                    ділің  мен  тілің  барда.

 

Қиянат  қой, 

              ғашықтар  түн  қатпаса,

Құба  таңда  құс  әнін  тыңдатпаса.

Ізгілік  пен  зұлымдық  майдандасып,

Әділ  қазы  қоғамың  тіл  қатпаса.

 

Бұлт  астына  көміліп  күн  шуағы,

Ақын  ашпай  көмейін  қырсығады.

Жарылардың  алдында  жанартау  да,

Дәл  осылай  бұйығып  тұншығады.

 

Тоғышарлық  тарылтып  мол  тынысты,

Тепкілейді  түйсікті  толқын  ішкі.

Заман  тулап  жатқанда,

                              қоғам  тулап,

Жүрек  үнсіз  қалғаны  қорқынышты.

 

 

 

 

 

              ***

                  (Земля!  Поклонись  человеку!

                                         О.  Сулейменов.)

 

Аманында   Айдосанның,*

Күн, 

Айдың,

Жаратылыс  заңдылығын  сұраймын.

Кеше  пұтқа  табынатын  мақұлық,

Ойламайды  «құлымын» -  деп  Құдайдың.

 

Айдары  күн, 

Сұқ  саусағы  көк  тіреп,

Жұлдызға  да  қолдың  ұшы  жетті - деп.

Кешегі  құл,  құдіретке  айналып,

Жүр  мінекей  Жер-Ананы  тепкілеп.

 

Алла  артық  жаратқанда  «үмметті»,

Осыншама  асқынарын  білмепті.

Олжас  аға. -

–«Жер  адамға  мәңгілік

Бас  июге» - емес  шығар  міндетті.

 

Жер  адамға  табынудан  шаршады,

Адам  жерге  табынатын  күн  жетті.

 

Айдосан, Аглосан – жұлдыздар  аттары.