Ғұн  бабамыз  домнада  көнедегі,

Көрік  басып  шыңдаған  көбегені.

Ел  басқарар  ұл  болсаң  домнаға  кел,

Батасын  ал,

Көсегең  көгереді!

 

Көмейіне  шихтаны, 

                              кенді  төгіп,

Қорытылған  өнімін  ел  күтеді.

Жалқау  болсаң,  жарқыным,  домнаға  кел,

Жалын  үні  жаныңды  сергітеді.

 

Күл  суырып,

Жазмышпен  жағаласып,

Тура  жолдан   адасып,  жаза  басып,

Күпір  болсаң,  О!  Пенде,  домнаға  кел,

Бар  күнәдан  арылып,  тазарасың.

 

Тапсырар  ем  домнаға  балам  сені,

Адалдықтың  осында  бар  өлшемі.

От – Ананың  алдында  аласталып,

Талай  боздақ  қалдырған  арам  терін.