(Тілеукен Смағұловтың  ұлы -

                           Ардақтың  қазасына  жұбату)

                        

 

Жаспен  шәйіп  қайғыны,

                                       құсаны  да,

Желек  байлап  қайыңның  бұтағына.

Құдайға  да  қимайтын  ұлымызды,

Жер  ананың  ендірдік  құшағына.

 

Құбылаға  қарата  беріп  бетті,

Қаралы  жер  қыртысын  тегістеттік.

«Жерледік» -деп  айта  алман,

                                              түйір  дәнді

Топыраққа  құнарлы  егіп  кеттік.

 

Енді  жаны  жәннатта  жай  табады,

Аманатын  Алланың  қайтарады.

Қара  жерге  дән  ектік, 

                                        ертең  осы

Төбешікте  бір  шыбық  жайқалады.

 

Жылытпайды  енді  оны  оты  жоқ  таң,

Бұйырғаны  төбешік  осы  жатқан.

Топырақпен  туыстас  халқым  менің,

Тамыр  тартып  туады  топырақтан.