Жел  желікті  шатырды  жұла  қашып,

Басын  шұлғып  ауланың  тұр  ағашы.

Әлдекімнің  терезе  артындағы,

Айқайына  жатпады  құлақ  асып.

 

Жәбрейіл-жел  жұлқынды  жан  алардай,

Алды-артына  жөнелді  қарап  алмай.

Бұрыштағы  будканы  кетті  аударып,

Төбелесіп  тарқаған  балалардай.

 

Бүгін  сонша  ашулы  дүлей  неге,

Сүйсініп  те  қарайсың,

                                     үрейлене.

Құты  қашқан  Теміртау  аулалары,

Сағат  бұрын  дәл  мұндай  түнермеген.

 

Түседі  еске  балалық, 

Жылап,  күліп,

Төбелесте  шаңдаққа  құлап,  тұрып.

Қарсы  бала  ызасын  жеткізеді,

Құлақшынын  бетіме  лақтырып.

 

Бұзақы  жел,  бұзақы  құрдасымдай,

Жұлқынып  тұр  ызасы  бір  басылмай.

Ертең  бірге  ойнаймыз,

                                       достығымыз

Жүгіреді  қуанып,  қырға  симай.