(Ұлы  ақынмын!..  Керемет  жанмын  мына  мен!

                                                                                     Алмас  Темірбай)

 

Ғаламат  жанмын! 

Ұлы  ғашықпын  мына  мен!

Сезімге  шөлдеп, 

Қаталап  тірлік  тұр  әрең.

Махаббат  қана  өмірді  сақтап  қаларын,

Түйсігі  жетіп  түсінсін  қайдан  бұл  әлем.

 

Тылсымды  түнде, 

Никтаның*  қолы  тербеген,

Ындыным  кеуіп  ләззатқа  талай  шөлдеп  ем.

Аңызда  қалған  Данте  мен  Дон  Киходтарың,

Хауаның  қызын  дәл  мендей  сүйіп  көрмеген.

 

Беатрича  мен  Дульсинеяға  арбалып,

Қиялдап  кетсем  кеше  гөр  мені  ардағым.

Клеопатра  мен  Айша-бибіні  залымның,

Уынан  сақтап  қалу  еді  ғой  арманым.

 

Теңіз  толқынын  өтердей  кешіп  тобықтан,

Боздақтар  қанша  аттанған  ақтық  жорыққа.

Сақтай  алмаған  сүйгенін  Қозы,  Төлеген,

Жібек  пен  Баян  өлмес  ед  маған  жолықса!

 

Ләйлінің  көзі  түсіріп  нахақ  сезімге  от,

Қаңғырып  өткен  Мәжнүніңе  де  сенім  жоқ.

Джульетта  егер  кезінде  маған  жолықса,

Жүрер  ед  бүгін  Қазақбай  шалға  келін  боп.

 

Әлем  аруын  қайғыға  қалай  қиямын,

Жаутаң  жанарды  құрғатпақ  еді  қиялым.

Игорьмен  кетсін  Ярославнаның  көз  жасы,

Гамлетпен  кетсін  обалы  Офелияның.

 

Жолықпады  олар,

Сен  шықтың  алдан  гүл  мүсін,

Тәніңді  таза  тәбәрік  етіп  тұрмысың.

Жалғанда  жалғыз  жүректі  саған  ұсындым,

Кірпіке  тұнған  тамшыдай  мөлдір  тұңғышым.

 

Жүргенде  мәңгіп  таба  алмай  дауа  дертіме

Амалым  бітіп  арбалып  қалдым  көркіңе.

Ару  біткенді  өзіңе  балап  табындым,

Гарем  біткенді  жіберіп  емін-еркіне.

 

Кешіріп  бәрін,

                     қателігі  мен  қылмысын,

Ғашық  біткеннің  құрайық  қайта  тұрмысын.

Сендегі  қүйттай  жүрекке  сиған  махаббат,

Әлемге  симай  жатқандығымен  құндысың...

 

Кірпікке  тұнған  тамшыдай  мөлдір  тұңғышым!

 

 

 

* Никта --түн тәңіриясы