Қаламыз ба  деп  көз  жазып  керемет  тιлден,

Қам  жеме  халқым ,

                            келедι  кебенек  киген.

Бірінші  болып  жаңғыртып  бабаның  сөзιн

Үнпарақ  едιң  елιмдι  елең  еткιзген.

 

Шыңдалған  құрыш  қаламың , қырағы  көзιң

Атадан  қалған  ұлағат   ұнады  сөзιң.

Тιл  менен  дιлдιң  отына  тамызық  болған

Атойы  да  өзιң   қауымның,  ұраны  да  өзιң.

 

Саясат  едι  жιгерιн  жасытқан  ердιң

Сындарлы  сөздιң  көмейιн  ашып та  бердιң.

Кеңейтемιн  деп  аясын  Ана  тιлιмнιң

Төрткүл  дүниенιң  тамырын  басып та көрдιң.

 

Тұңғышы  болдың, 

Тағдырың  несιп  еткен  бе?

Не  жетсιн  шιркιн  қиянды  кешιп  өткенге.

Көрιктι  сөйлем  көмейден  құйылсын  дәйιм

Көңιл  көзι  ояу   сезιмтал   көкιректерге.

 

Жүзιншι  дана  қалама  тарады  дағы

Жаттады  тιлдι  балауса  дала  бұлағы.

Алыстығы  жоқ  деседι   көрιнген  таудың

Ертең-ақ  Ана  тιлιмнιң  жанады  бағы.