Әуел  баста  әлем  оттан  жаралған,

Күн - аманат  жалын  құшқан  заманнан.

Неге  үңгірде  От – Анаға  табынды?,

Бұл  сиқырды  сұрап  білгін  бабамнан.

 

Тылсым  күштің  құдіретін  көр  сезіп,

Бекер  бұны  дәріптемес  ел  сеніп.

Сол  алғашқы  оттың  құйттай  ұшқыны,

Конверторда  жатыр  әне  өртеніп.

 

Бағы  жанған  еңбек  осы,

Сен  мүлде,

Бұл  ұшқынды  жанарыңнан  сөндірме.

Жалын  жатыр  болатшының  қанында,

Жалын  жатыр  жүрегінде  жердің  де.

 

Бар  тіршілік  оттан  туған,

                                            жарығым,

Адам – алып  ыстығымен  қанының.

Өмір  қараң  қалар  еді,

                                         жүректер

Сақтамаса  махаббаттың  жалынын.