(Тұңғыш  қазақ  ғарышкері

                                         Тоқтар  Әубәкіровке)

 

Жанарында  жататын  сағым  аунап,

Көкке   көзін  қадады  ауыл-аймақ.

Ұйқыдағы  Рухы  көтеріліп,

Дүр  сілкінді  қалың  ел «Абылайлап».

 

Қайран  бабам  қиқуға  қосқан  үнін,

Алты  қырдан  аса  алмай  тоқтады  мың.

Қиял  ғана  жететін  «Құс  жолында»,

Барады  әне  шаңдатып  Тоқтар  ұлың.

 

Көзін  алмай  көктегі  бала  құстан,

Қомдап  алды  қанатын  Қазақстан.

Ертегіге  сенетін  елің  мына,

Кілем  мініп,

                   құс  мініп  талай  ұшқан.

 

Жете  алмаған  көңілдің  көк  дөнені,

Түпсіз  ғарыш  алдыңда  көлбеп  еді.

Жұлдыз  нұры  құйылып  жанарыңа,

Алақанда  жұмыр  жер  дөңгеленді.

 

Оттегіне  оранған  мұнар  қандай,

Тұра  алар  ма,  қос  жанар  тұманданбай.

Жібермейді  жүректі  тартылысы,

Кеңістікті  құшсаң  да  құмар  қанбай.

 

Бұндай  сәтте  сезім  де  өзге  мүлде,

Жер  бөбектей  әлемнің  жөргегінде.

Сыздады  ма  жүрегің

                                   тым  алыстан,

Туған  жердің  түтінін  көргеніңде?

 

Сағыныштың  сазы  бар  қанша  мұнда,

Ізі  жатыр  жастықтың  әр  шағылда.

Үш  ғасырлық  жол  жүріп  үш  тәулікте,

Туған  елді,  арысым,  аңсадың  ба?

 

Сезіміңе  сендіріп  атырапты,

Қарт  ұнатты  ісіңді,

                                   жас  ұнатты.

Ала  шыққан  екенсің  алыс  жолға,

Тұмар  қылып,  бір  уыс  топырақты.

 

Көкке  тиіп  төбесі  тұрған  кезде,

Елін,

       жерін  сағынған  ұлдан  безбе.

Қыран  болып  самғап  ол  ғарышыңда,

Торғай  болып  қонады  туған  жерге!