Қара  байрақты  қарғыстан  жаратылғандай,

Меңіреу, 

       мылқау,  мына  бір  қара  түн  қандай.

Алғашқы  «СӨЗ»-дің  отырмын  жалғасын  іздеп,

Жырыммен  шырақ  түнекке  жағатын  жандай.

 

Шабатын  жандай  

                  жасырып  тасада  күшін,

Төніп  тұр  түнек,

                   бір  зауал  жасамақ  үшін.

Терезем  ашық,

                  түнектің  бір  түкпірінен,

Бөлмеме  енді,  жалп  етіп 

                        жапалақ  ұшып.

 

Шыққан  ба  қашып  түнектің  дүлей  демінен,

Көгершін   емес,

                        кеудеме  үрей  ме  кірген.

Төсекке  барып  қонды  да,  қалғып  та  кетті,

Жатырқар  емес,

                                  шынымен  түней  ме  бірге?

 

Қаршыға  да  емес 

          тұғыры  хан  қасындағы,

Жарты  лашыққа  қонбай  ма  жар  басындағы?

 

Қамайды  күдік.

Көңілді  бүтіндегенмен,

Жұмбағын  құстың,  әрине,  түсінбеп  ем  мен.

Кенеттен  құсым  түлетіп  қауырсындарын,

Айналды  Ару-мүсінге  түсімде  көрген.

 

Періште  мұндай  бола  алмас,

                         шынымды  айтамын,

Сәулесі  шамның  сипайды  шырындай  тәнін.

 

Адам  баласы  дір  етпей  қарамас  тегі-

Жалаңаш  пері  жатыр  бір...

Жалаңаш  пері!

 

Осындай  Ару  бұл  үйге  неге  түнемес?

Өз  төсегімді  өзіме  беретін  емес.

Өмірге  бұған  дейін  де  келмеген  сұлу,

Өмірге  бұдан  кейін  де  келетін  емес.

 

Күрсіндім  бұзып  ұйқысын  Феруза-түннің,

Оянып  сонда  кеткені-ай, 

                                 Перизатымның!

 

Жалаңаш  Ару...

Айналып  барады  басым,

Айнаға  барып  алтындай  тарады  шашын.

 

Көздері  түсіп  бітпеген  өлеңдеріме,

Жақындап  келді  сағымдай,  көлеңдеді  де.

 

Жалаңаш  тәні  бөлмеме  шам  жағып  нұрдан,

Кескіні-ай  шіркін, 

                       сондағы  таңданып  тұрған!

 

Назды  сөздері  сезімді  тасытты  демде,

--Махаббат  жайлы  өлеңге  ғашықпын  менде!

 

Осы  бір  шақтар  екен  ғой  қайталанбайтын,

Тәңірден  қанша  сұрасам –

                                        қайтара  алмайтын!

 

Медет  берсеңші  жасымды, 

                                           құдай-ай,  көріп!

Жылады-ай  келіп  сол  Ару,

                                            жылады  -ай  келіп...

 

Тіл  қаттым  әрең,  мәңгіріп,

                                         жан  кіріп  түнге,

--Қандай  мұңлықсыз  бөлмеме  қаңғырып  кірген?

 

Жападан  жалғыз  түнімді,  жалқы  бөліскен,

Не  деген  жұмбақ  адамсыз?

Айтшы,  періштем!

 

--Таң  қала  көрме,-

деді  Ол –

Асыл  ән – жаным.

Елімді  айтпан,  тегімді,

Жасырам  бәрін!

 

Жасымнан  Арман  еліне  жолды  түзедім,

Жер-Ана  деген  пейіштің  Хор  қызы  едім.

 

Гүл  тәнім  пісіп,  хауызын  ашқанда  жаңа,

Бір  зауал  ала  жөнелді  аспанға  қарай.

 

Сайтанды  сонда  мүттайым,  мүскінде  көрдім,

--Сендей  қыз  әлі  туған  жоқ  үстінде  жердің!

 

Ғашықпын – деді

Мен  саған!

Падиша!

Күнім!

Сайтанның  келіншегісің,  Хадиша,  бүгін!

 

– Жоқ!!! –

Дедім  сонда. –

Түссе  де  сарсаңға  басым,

Күң  болсам  дағы, 

               болмаймын  Сайтанға  қатын!

 

Сен  күшті  болсаң –

Адамға  ғашық  ет  мені!!

Көп  болса  дағы  көтерер  қасіреттері,

Мен  соған  әйел  болайын,  күйікті –жаны,

Мен  соның  ғана  болайын  Сүйікті  Жары!

 

Жаныма  неге  жазықсыз  саласың  пышақ?

Аймаласыншы  Адамның  баласын  құшақ!

Бақырдай  басын  көкемнің  қастерлеп  өткен,

Қартаяйыншы  қасиетті  Анашым  құсап!-

 

Деп  едім,  сайтан,  көнбеді,

                                          көнбеді  маған...

--Опасыз,  арсыз  келеді  жердегі  Адам!

 

Жете  алмай  жылап   өтерсің  армандарыңа,

Сайтаннан  адал  жар  таппай  жалғанда  мына.

 

-Адамдарым-ау!

Адамдар  -  шапағат  таңым!

Ар – ұятпенен  аталған  қатар  аттарың,

Жеңе  алмай  мына  сайтанның  сапалақтарын,

Жүресің  ізгі  мұратқа  қаталап  бәрің.

 

--Сайтаның  менмін, 

                       сөзімнен  қашан  аттадым?

Аадмдар  ғана  күнәдан   жатады  ақталып.

                                

Өзінің  нәпсі  құрттары  жыбырлап  тұрса,

Өлтіреді  олар  өзгенің  Махаббаттарын!

 

Мен  үшін   солай...

Мен  үшін...

Махаббат – бүлік!...

Жіберген  мені  сол  Сайтан  жапалақ  қылып.

 

Жапалақ  боп  ұшып,

Анамның  барам  бейітіне,

Жылына  бір  рет  түсемін  адам  кейіпіне...

 

Жүргенде  тырнап  жанымның  жарасын  күдік,

Заманның  және  адамның  бағасын  біліп.

 

Жаныма  бүгін  сен  сынды  жарасып  жігіт,

Ақынның  үйін  тауыппын  адасып  жүріп.

 

Сайтаннан  мені  тартып  ал!

Тартып  ал,  Адам!

Әзәзіл  күштен –

                      көздерін  алтын  арбаған,

Тартып  ал,  Адам!

Сайтанның  шарты  бар  маған.

 

Қонғаны  сонда  Сайтанның  діліме  үні:

«Адамзат  біткен  өмірде  біріне - бірі,

Бірер  сәт  ойлап  көрмесе  жамандықтарын,

Бірер  сәт  ойлап  көрмесе  арамдықтарын,

Бір  сәті  болса  қан  ұстап  түрегелмеген—

Қайтадан  сені  Адам  ғып  жіберем!» - деген.

 

Соны  айтып  Ару  жүк  артып  жүрекке,  сұмдық,

Жапалақ  болып  кетті  ұшып,

                                    түнекке  сүңгіп...

 

Мен  қалдым  жерде...

Ұялап  діліме  үні:

«Адамзат  біткен  өмірде  біріне  бірі,

Бірер  сәт  ойлап  көрмесе  арамдықтарын,

Бірер  сәт  қойса  әзәзіл  жамандықтарын,» -

 

Аспаннан  көрген  әлгі  бір  кереметті  айтып,

Адам  боп  жерге

                           ару  қыз  келер  ед  қайтып!

 

Жүрегімді  жаулап  ғажайып  махаббат-мұрат,

Ояндым  шошып  түсімнен!

Қаталап...

Құлап...

Жердегі  бүкіл  адамнан  шапағат  сұрап....

 

Сен  қашан  Адам  боласың,  жапалақ,  бірақ?!!

 

 

 

                         ***

 

Жанарымызда  жазира  даламыз  кеңіп,

Жиһанды  жалпақ  басып  ек,  дара  бір  кезіп.

«Жанамыз –дедік- көктегі  жұлдыздай  жарық,

Біз  ғана  бақытты  болып  қаламыз!»-  дедік.

 

Өзінше  сүйген  жандарға  күлкің  де  келіп,

«Біз  құсап  елдің  сүюі  мүмкін бе?!» - дедік.

«Біз  құсап  елдің  күюі  мүмкін  бе?!»- дедік.

Ілінбей  көзге  Жібек  пен  Төлегенің  де,

Әлемде  жалғыз  Жүрек  боп  дүрсілдеп  едік.

 

Енді  міне,

Тек  біз  ғана  бақыт  боп  қала  алмадық,

Тек  біз  ғана  жұлдыз  боп  жана  алмадық.

Көңіл  содан  барады  арамдалып,

Өмір  содан  барады  тамамдалып...

 

Бір  сырым  бар  айтатын  саған  барып,

Көзді  жұмып  көктемді  таба  алмадық.

«Бізше  сүйе  алмайды  осылар!» - деп,

Неге  сонда  күллі  елді  жамандадық.

Қандай  ғана  пейілден  арандадық.

 

Келші, жаным,

Қол  жайып,  құрақ  ұшып,

\Өзіңнің  де  өртеніп  тұр – ау  ішің...\

Сондағы  айтқан  күпірлік  сөзімізге,

Адамзаттан  кешірім  сұрау  үшін,

Келші,  жаным...

 

 

 

              ***

 

Сағынып  күн  көзіңді,

Саламын  сергелдеңге  күнде  өзімді.

Суарып  кірпігімді  тамшы  жасқа,

Ұйқысыз  өткіземін  түндерімді.

 

Сен  менің  түсімдесің,

Сезімің  сын  алдында  кішірмесін.

Сүттен  ақ,  судан  таза  сеніміңе,

Күдік  сөз  көлеңкесін  түсірмесін.

 

Сен  менің  жадымдасың,

Көңілің  қуаныштан  арылмасын.

Мен  жайлы,  өлді  десе,  сөнді  десе,

Иланба,

Текке  тыныс  тарылмасын.

 

Сен  менің  жүрегімде,

Мен  жоқта  жалғызсырап  жүдедің  бе?

Болмаса  сенің  ыстық  махаббатың,

Жер  басып  бұл  өмірде  жүремін  бе?

 

Сен  менің  көзімдесің,

Мені  ойлап  ет  жүрегің  езілмесін.

Жандар  бар  күле  қарап,  табалайтын,

Жабырқап  жүргендігің  сезілмесін.

 

Өмірдің  ұсағына,

Жаныңды  бөлшектеме,  құса  қылма.

Құз,  шатқал,  ну  тоғайдан  сені  тауып,

Кеудемді  құлатамын  құшағыңа.

 

 

 

 

                ***

 

Кеттің  алыс.

Түйеді  күз  қабағын.

Сағыныштан  шығады  сыздап  әнім.

Бульвары- бақ,

Тауы – тәж,

Бұлағы –бал,

Алматыдан  мен  сені  қызғанамын.

 

Таныс  жер  ғой  жылына  неше  көрген.

Сұқтанады-ау  жат  көздер  көшелерден.

Менсіз,

          әлдебіреумен  кіріп  жүрген,

Қызғанамын  барлардан,

                                        кафелерден.

 

Сымбатыңмен  жанардың  жауын  алған,

Шығармысың  сыланып  тағы  да  алдан.

Сенің  кәусар  күлкіңе  қанып  жүрген,

Жігіттерден  қызғанам  бағы  жанған...

 

Қалыс  қалған  қағады  күз  қанатын,

Жетім  жүрек  қалайша  сыздамасын.

Мені  сенен  айырып  алып  қалған,

Теміртауға  сен  мені  қызғанасың.

 

Жапырақтай  жүрегім  алып  ұшқан,

Сарғаяды  күз  сайын  сағыныштан.

Қызғанасың  Нұраның  айдынынан,

Қызға  арнаған  жырыммен  шағылысқан.

 

Қар  түскенде  қызыққа  кенелетін,

Қызғанасың  қыстың  да  кереметін.

Үстіменен  ғажайып  ақ  сиқырдың,

Шаңғы  мініп  аулаққа  жөнелетін.

 

Бір  біріне  жәудіреп,  алаңдаған,

Саған  таулар  бұйырды,

                             маған – далам.

Бірін  бірі  аңсайды  екі  құрлық,

Қауышуға  бірақ та  жаралмаған.

 

 

 

            ***

 

Күн  түнекке  құлап  барып,

Күңгірттенді  теріскей.

Түн  парызын  жүр  атқарып,

Ұйықта,  менің  періштем.

 

Сені  сірә  таба  қылман,

Жігіттерге  желіккен.

Иіскейін  тамағыңнан,

Ұйықта,  менің  періштем.

 

Жұлдыз  үнсіз  телміреді,

Құпияңды  бөліскен.

Ертегіге  сендіреді,

Ұйықта,  менің  періштем.

 

Ерініңде  шырын  балы,

Тыйым  салған  жемістен.

Сылқым-самал  сыбырлады,

Ұйықта  менің  періштем.

 

«Жар  бола  гөр  кәміл-пірім»-

Күбірлеймін  мен  іштен.

Таңға  ұласты  Қадыр  түні,

Ұйықта,  менің  періштем.

 

 

           

                    ***

 

 

Қайтер  дейсің  қабағыма  қонса  мұң

Қияметін  көрдік  талай  ортаның.

Қорықпаймын  жұдырығы  жуаннан,

Аналардың  көз  жасынан  қорқамын.

 

Қайтер  дейсің  қабағыма  қонсе  мұң.

Жүрегімді  сезіміңмен  қоршадым.

Қорықпаймын  табасынан  дұшпанның,

Ағайынның  аласынан  қорқамын.

 

Қайтер  дейсің  қабағыма  қонса  мұң,

Бір  бұл  емес  қабынуы  қолқаның.

Мен  өлімнен  қорықпаймын,

Өздерін

Өлмейтіндей  көретіннен  қорқамын.

 

Қайтер  дейсің  қабағыма  қонса  мұң,

Жаһаннамға  жетелейді  жол-сағым.

Мен  құдайдан  қорықпаймын,

Құдайдан

Қорықпайтын  кәпірлерден  қорқамын.