Әйелге  ғашық  болып  көрмегендер,

Адамға  адал  қолын  бермегендер;

Тобырдың  қаңқу  сөзін  қағып  алып,

Абайдың  айтқанына  сенбегендер;

 

Қол  соғып  Голощекин  ұранына,

Соңына  Сәкендердің  ермегендер;

Қандасын  «халық  жауы» атандырып,

Гулагтың  қабірінде  жерлегендер;

 

Тізіліп  жасындарда  бұғып  қалап,

Кіжініп  Қасымдарға  сөйлегендер;

Колбиннің  құзырына  басын  иіп,

Жұбанның  айтқанына  көнбегендер –

 

Қалайша  әлі  күнге  өлмеп  ең дер?!

 

 

 

       ***

 

Жаураған  бақ  төрі,

Жамылды  ақ  бөрік.

Қыс  келді,  жолаушы,

Аман  ба,  ат-көлік?

 

Ақ  парақ  алаңда,

Ағаштар  аман  ба?

Қайыңдар  ұқсайды,

Қауырсын  қаламға.

 

Жасауын  жиып  қыр,

Күмістен  құйып  нұр.

Дала  да,  ауа  да,

Уыздай  ұйып  тұр.

 

Төрінде  мұнардың,

Төсінде  шынардың,

Алланың  рахымын,

Төгілтіп  тұрар  күн.

 

Ақ  кірпік, 

ай  қабақ,

Ақ  желек  байлап  ап.

Дамылдап  жатыр  қыс,

Даламды  аймалап.

 

Адасқан  арманға,

Бола  көр,  Аллам  жар.

Армысыз, 

               ақ  қарға

Ат  ізін  салғандар.

 

 

           ***

 

Ішімде  арман  көп  өлген,

Жүрек  дейтұғын  тереңнен.

Маржанын  сүзіп  өлеңмен,

Өмірге  беріп  келем  мен.

 

Алқынбай  астық  асудан,

Осылай  жүрсек  жарады.

Жастық  шақ  толы  жасынға—

Ол –дағы  қалып  барады...

 

Сапарлар  ұзақ,

                       бір  түрлі

Тербейді  мені  жетектеп.

Аттанған  едім  бір  күні,

Жиделі  деген  бекеттен.

 

Жиделі  жалғыз  жалғанда,

Жүргенде  жырмен  көздесіп.

Жиделібайсынды  армандап, --

Махаббат  қалды  кездесіп.

 

Шер  болып,  ұйып  кеудемде,

Жанымен  сүйіп  құшқанмен.

Ол – дағы

                күзі  келгенде,

Бірге  ұшып  кетті  құстармен...

 

Көкжиек  кезіп  кемерді,

Кемелдік  келді  дегенмен.

Махаббат  жайлы  өлеңді,

Әлі  де  жазып  келем  мен.

 

Сүюде  талай  алдандым,

Үміт  пен  күдік  мол  жылдар...

Жүрегін  ғашық  жандардың,

Өртеп  те  кетті  сол  жырлар.

 

Шабытқа  жаным  кенелген,

Шақырып  жыр – құс  базары.

Өмірге  беріп  келем  мен –

Алғаным  одан  аз  әлі.