Адам  едім,

Санасыз  ем,

Бейкүнә  бір  періште  ем.

Сана  кірді  татамын  деп

                         тиым  салған  жемістен.

 

Түйсігіммен  сездім  сонда,

                          арлы  болу  керегін.

Содан  бері  ұятымды  әлі жауып  келемін.

 

Ес  кірген  соң,  еппен  ғана,

                            етегімді   түсірдім,

Тек  осы  бір  қылығыммен

                            жаратқанға  күпірмін.

 

Ұяттыға  бұйырмапты

                            дәмі,  тұзы  пейіштің,

Алла  бізді  қуып  шықты

                             мекендеуге  жер  үстін.

 

Сайтандардан  сақтандырған

                  Хақтың  «СӨЗ»ін  білдік  кеш,

Бір  бірінің  қанын  төкті

                        ұрпақтарым  кіндіктес.

 

Адам  едім,

Мейірім  мен  зұлымдықты  білмеген,

Освенцимнің  түтіндері

Түсіне  де  кірмеген.

 

Адаммын  ба? 

Айтшы,  Хауа,

Осыдан  сен  нені  ұқтың?...

Бірақ  дәмі  тіл  ұшында  сонда  жеген  жемістің.