Ширатылып  тарамыс  бұлшықтары,

Тұғыр  тасқа  ыстық  тер  ыршып  тамып,

Тағдыр  жүгін  биікке  домалатып,

Жемісі  жоқ  жұмыстан  титықтады.

 

Алға  тартқан  үміттің  жетегінде,

Мақсатына  дәл  қазір  жетерінде,

Ыршып  шығып  құлжа  тас

                                        құзар  шыңның,

Қайта  келіп  түседі  етегіне.

 

Қонбай  қойса  қайтесің  басқа  бағы,

Алынбайды  бұл  шыңның  тас  қамалы.

Бәз  баяғы  орнынан  Сизифтің  де

Қасіреті  қайтадан  басталады.

 

...Ең  дарынды  ұлдарын  ақын  етіп,

Көне  жолмен  барады  ғасыр  өтіп.

Әр  заманда,

қоғамда, 

әрбір  ақын,

Қайталайды  Сизифтің  қасіретін.

 

Тылсымына  сезімнің  тұзақ  құрып,

Бас  айналып, 

           мыи  қайнап, 

                         құлақ  тұнып,

Түні  бойы  толғатқан  бір  шумақты,

Бір  құдірет  тастайды  бірақ  сызып.

 

Тынбаса  да  тигенше  басы  жерге,

Борышты  боп  өтеді  ақын  елге.

Халық  жүгін  көтеріп  қаламымен,

Домалатып  барады  тасын  өрге.