Аспанды

      жыртық  жол  қылып,

Сауырын  жердің

           жара  жеп,

Шашты  кеп 

          фугас  бомбаны,

Қарақшы   -

           қара  самолет.

 

Автомат  өшті 

        қаталап,

Айдаушы 

        санит-арбадан,

Сыбайды  арғы  атадан,

Амалы  басқа

            қалмаған.

 

Бұрқ  етіп,

        шөгіп  қалды  әлем.

Көтертпей

        белі  жаралы.

Шошынған  аттар 

       арбамен

Аулаққа  лағып

      барады

 

Дәрменсіз  қалдық, 

      сол  қайғы,

Таңылған  жара

        қанталап.

Санбибі  Настя 

      қорғайды,

Қанатыменен 

      қалқалап.

 

Тығылдық  соған 

       біз  біліп,.

Ең  берік  осы  оққағар.

Осыдан  асқан 

         ізгілік,

Әлемде  сірә 

          жоқ  болар!

 

 

 

         ***

 

Жығылдым

 алға  үш  аттап

Оқ  тескен  кеудем 

тұтанып,.

Жер-Ана  қысты

құшақтап,-

-Әйелдің  бейне

 құшағы.

 

Мейірімді  ыстық 

сезініп,

Жанарым  сөніп, 

мәңгіріп,

Құшақта  осы, 

көз  іліп,

Қалғым  да  келді 

мәңгілік.

 

Отанды  бірақ

 от  қармап,

Жатқанда  ерлер

 соғысып.

«-Босатшы – деймін

 –достарға,

Беруім  керек 

қол  ұшын.»

 

Шыға  алмай 

тағат  таптым  да,

Ырқына  көніп 

қырсықтың,

Аялы  қанат 

астында,

Балапан  құстай 

тыншықтым.

 

Кірпіктен  таңғы 

шық  тамып,

Санбатта  жаттым, 

жылап - та,

Тозақтан  мені 

құтқарып,

Кетіпті  Настя 

жұмаққа.