Жазамын  деп  «Сайтанның  сапалағын»,

Қателік  пе,  ерлік  пе  жасағаның?

Күндіз  қалып  күлкіден,

                                       түнде  ұйқыдан,

Жасырынып  жүрсің  бе  «қашағаным».

 

Тұрмаса  да  көк  тиын  қара  басың,

Белгілі  ғой  өлімді  қаламасың.

Саяқтардың  бірісің  өмірдегі,

Тірідей  шығарылған  жаназасы.

 

Күнің  бықсып  тұтанбай,

                                         солып  айың,

Сүліктейін  сорады  сары  уайым.

Жансыздардың  көзінен  жасырынып,

Қайда  барсаң  Қорқыттың  көрі  дайын.

 

Душар  қылып  тағдырдың  шатағына,

Діннің  жолы  үстемдік  жасады  ма?

Бәрін  қойып,

                   жарыңның  жалт  бергені,

Батады  ма,  жаныңа  батады  ма?

 

Жар  болмайды  Алла  да сүрінгенге,

Махаббат  не,

                   Құдай  не  түңілгенде!?

Сенім  жоқта  сезім  тұл  екені  рас,

Сырт  береді  сен  түгіл  тіріден  де.

 

Жалғыз  сен  бе  өлімнен  қашып  өткен,

Хандардың  да  қылышта  басы  кеткен.

Маған  да  өмір  бал  емес  бірақ,

                                                          бірақ,   

Өзім  тілеп  бармаймын  ақыретке.

 

Желмаяның  қомына  жабысып  ап,

Тағдырыммен  бағамын  жарысып-ақ.

Дайын  көрден  жалт  беріп  сен  қашасың,

Дайын  көрден  секірем  жанұшыра.

 

Өмір  сүрем  қалғанша  күнім  күлмей,

Сен  де  өмір  сүр,

                          ажалдың  құрығы  ілмей.

Зорлықпенен  сыйлаған  өлімменен,

Қалап  алған  өлімнің  құны  бірдей.