(Қырғыз  делегациясы 

                  Теміртауға  келгенде)

 

Манасшыдай  толғанып,

                                          тебіреніп,

Шертіп  тағы  отырмын  шежірені.

Қазақ,  қырғыз  ел  болған  ықылымнан,

Алатаудың  емшегін  егіз  еміп.

 

Екі  тамшы  жатқанда  бесігінде,

Көз  қиығын  ұқсатып,

                                       кекілін  де.

Ата  тарих  сасқанда  егіз  ұлдың,

Шатастырып  жұрді  ғой  есімін  де.

 

Туыстықты  сезініп  зердемізбен,

Сандалдық  Манас,  Көкше  келген  ізбен.

Сұм  заманның  зауалын  кешіп  өттік,

Сұр  жебені  тоқтатып  кеудемізбен.

 

Қамап  тастап  көмейге  жырды  құнсыз,

Бір  бейіттің  басында  тұрдық  үнсіз.

Тамшы  қанды  жүрекке  бөле  құйып,

Қылыштасқан  бір  жаумен  қырғызым  сіз.

 

Ауыр  жылдың  бөлісіп  азабын  мың,

Әуселесін  көргенбіз  тозағыңның.

Бір  арманды  бірігіп  ауыздықтап,

Бір  додаға  кіріскен  қазағыңмын.

 

Қуанышта,

                   өрмелеп  тасы  қырға,

Арғымақтар  алмасып  тақымында,

Бір  той  болса  қазақтың  ауылында,

Қырғыз  досы  қалмады  шақырылмай.

 

Екеумізде  бір  дала,

                                   бірақ  қорық,

Көшіміз  де  көрмеді  жырақ  қонып,

Екеумізде  бір  аспан, 

                                      бір  Алатау,

Жалғыз  арман  жанады  шырақ  болып.

 

Егіз  халық  ежелден  жаны  жарқын,

Туыстырған  әрі  тіл,  әрі  салтын.

Достық  деген  ұғымды  ұқпағандар,

Қырғыз  бенен  Қазақтан  дәріс  алсын.