Таптаған  түмендер  мен  жасыл  белді,

Еске  алмай-ақ  қояйын  ғасырды  енді.

Елу  жыл  алау  жаққан  Теміртауым,

Ғасырдың  құзырына  бас  имейді.

 

Еңселі  ер  жасында  қалам  әлі,

Домна  әне,

                  қарық  болған  қағанағы.

Елу  жыл  шоқ  уыстап,  от  көсеген,

Қайыспас  өндірістің  қара  нары.

 

Нәр  алып  бабалардың  батасынан,

Еңбектің  дабылына  қосасың  ән.

Аңызда  аты  қалған  Жауыртаудың,

Тер  тамып  нұр  таяды  жотасынан.

 

Қажымас  қуат  берген  алысқанға,

Сөнбейтін  алаулайды  намыс  қанда.

Қаламнан  талаптылар  қанат  байлап,

Қаламнан  жол  шығады  ғарыштарға.

 

Өгіздей  өрге  сүйреп  өсер  елді,

Құт  мекен  көгертетін  көсегеңді.

Сәулетті  үй  тұрғызып,

                                       сылаңдатқан,

Сымға  тартқан  күмістей  көшелерді.

 

Жайылған  шартарапқа  асқақ  аты,

Қалама  жоқ  ешкімнің  бақталасы.

Деміне  шойын  балқып  құрыш  піскен,

Теміртау  өр  еңбектің  астанасы.

 

 

 

            ***

 

Таңғы  аспанды  қызыл  ұшқын  жолақтап,

Жанды  шығыс,  ұқсап  қызған  болатқа.

Күнді  күтіп  отыр  шолпан  жұлдызы,

Конвентордың  мұржасына  қонақтап.

 

Арқасы  бар  ақын  болсаң  сен  егер,

Біздің  таңды  басқа  таңға  теңеме.

Жүзіп  жүрген  таңғы  торғын  ішінде,

Комбинатым  айнымайды  кемеден.

 

Құрышшының  құдіретіне  табынып,

Жалынымен  жанға  жылу  тамызып,

Өзегінен  өрт  шашады  домналар,

Әрқайсысы  бір-бір  таңға  тамызық.

 

Талаураған  көкжиекке  жан  кіріп,

Қызыл  шапақ  барады  өртеп  жандырып.

Айырмаймын,

                      түннің  төсін  жібіткен,

Әлде  алау,  әлде  анау  таң  нұры.

 

Ұиықтамайтын  түніңде де, 

                                                  түсіңде,

Комбинат  тұр  шығысымды  мүсіндеп.

Таңғы  ауаға  түсіргенге  қара  дақ,

Ұялғаннан  өртенеді  түтіндер.

 

Сіңірген  бе  балқыманың  қызуын,

Қараңдаршы,

                    қараңдаршы  қызығын.

Мұржаларды  ормандайын  аралап,

Қызыл  көйлек  күн  келеді  қыдырып.