Мұзбалақ  бұлт  мұз  бүркіп  балағынан,

Дүбірлетіп  түн  төсін  салады  лаң.

Дүр  сілкінсе  қанаты  су  себелеп,

Қатуланса  қар  жауған  қабағынан.

 

Мынау  түнде,

                      батырған  тағдыр  мұңға,

Жанарыңды  тесіліп  талдырдың  ба?

Таң  алдында  көк  аспан  көзін  ашып,

Жасы  құрғап  қалыпты  жаңбырдың  да.

 

Таң  шапағын  төгіп  тұр  аямай-ақ,

Шалшық  кешіп  самал  жүр  жалаң  аяқ.

Жылап  алып  жүгіріп  кететұғын,

Табиғаттың  мінезі  баладай-ақ.