Күн  кетті  көкжиектен  асып  әрі,

Шоқ  жұлдыз  су  бетіне  шашырады.

Мамық  төс, 

                  момақан  жүз,

                                       майда  демді,

Мақпал  түн  иығыма  асылады.

 

Көк  құрақ  көл  жағалай  күбірлеген,

Түн  мынау  тіршіліктен  түңілмеген.

Аяғы  ауыр, 

                 толғағы  толған  айдың,

Сәулесі  су  бетінде  дірілдеген.

 

Желсіз  түн, 

                     жұлдыз  сирек,

                                            қала  жарық,

Комбинат  көрінеді  дараланып.

Тербейді  теледидар  мұнарасын,

Жауыртау,  көлге  бір  сәт  қарап  алып.

 

Көрпесін  тыныштықтың  қозғамаған,

Еседі  ерке  самал  боз  даладан.

Қақталған  күндіз  күнге  жапырақтар,

Мүлгиді  еш   нәрсеге  болмай  алаң.

 

Бір  сәтте  ада  болып  серіліктен,

Толқындар  жуасыды тебініскен.

Мауыт қараңғылықты көлге  жауып,

Тыныштық  та  алады  демін  іштен.

 

Ұры  түн  кеңістікті  тонап  алған,

Жұлдыздар  шоғыр-шоғыр  қораланған.

Жататын  күндіз  тулап  көлің  мына,

Түнде  келін  мінезді  бола  қалған.

 

Қос  жүрек  отыр  әне,  лүпілдесіп,

Қойтастар  көрмегендей  түсінде  түк.

Қойғандай  солар  үшін  Самарқанның,

Шарасын  ләззатқа  шүпілдетіп.

 

Уыз  нұрға  суарып  айналаны,

Баяу  жылжып  батысқа  ай  барады.

Тартылыссыз,

                      салмақсыз  кеңістікте,

Жайлап  қана  жұмыр  жер  айналады.

 

 

 

 

               ***

 

Келдің  бе  сырбаз  көктем,

                                            сері  көктем,

Қырларым  күтіп  қапты  сені  көптен.

Саусағынан  аумаған  сүйіктімнің,

Жұмсақ  еді  наурыздың  желі  неткен.

 

Сусындатып  сағыммен  жанарыңды,

Сағындырмас  көктемде  дала  кімді.

Асығып  құстар  қайтып  келе  жатыр,

Қанатына  қондырып  жаңа  жылды.

 

Құныс  белі  бусанып  адырлардың,

Ысырылды  көрпесі  қалың  қардың.

Ұйқыдағы  үмітті  түрткілейді,

Шымырлатып  өзегін  тамырлардың.

 

Кеше  ғана  мұртына  қырау  қатқан,

Бір  жылылық  сезесің  мынау  бақтан.

Асфальт  жонын  шуаққа  қыздырады,

Көшелерім  көлденең  сұлап  жатқан.

 

Әлдеқайдан  тырс  етіп  тамшы  құлап,

Іле  шала  үн  қосты  әнші  бұлақ.

Ауызсуға  жарыды  суықторғай,

Қары  еріген  ауланың  шалшығынан.

 

Ұмыт  қалған  күмбездер  сияқтанып,

Күңгірлесті  құныс  бел  қыраттарым.

Күбірлесе  бастады  ормандарым,

Сыбырласа  бастады  бұлақтарым.

 

Салқын  сайдан  самала  қашып  шығып,

Әлдеқайда  шақырып, 

                                      асықтырып.

Ұйқыдағы  сезімге  сең  жүгіріп,

Қан  арнасын  кетеді  тасыттырып.

 

Неткен  маусым  мерейі  үстем  еді,

Құлазыған  көңілге  күш  береді.

Әлденеден  жаныңа  желік  кіріп,

Әлдекімнің  бейнесі  түске  енеді.