Сәті  түсіп,  бір  мықтымен  алмақ  болып  кеңесіп,

Кіріп  едім  кеңсесіне,  айдарымнан  жел  есіп.

 

Түсінісу  болды  қиын,

                                     кіргеннен  ақ  түңілгем,

Бабам  текке  тілемепті  -«Сүріндірме  тілімнен!»

 

Екі  тілде  сөйлесем  де,  елшісіндей  бір  елдің,

Бір  ойымды  жеткізе  алмай  тығырыққа  тірелдім.

 

Дау  туады  осындайда,

                                     қасарысып,

                                                         қарманып,

Жүйкемізді  жыртып  біттік,  түсінісе  алмадық.

 

Шабуылға  шығып  бақтым,  шегінбеді  «батырың»,

Қахарланып  креслоға  қысып  алған  тақымын.

 

Төбелеске  шақ  қалғанын  екеумізде  кеш  ұктық,

Шегіністік.  Шығып  кеттім  қатты  жауып  есікті.

 

Табанымда  жер  шайқалып,

                                       құдай  ұрып  төбемнен,

Ауладағы  орындыққа  құлап  түстім  денеммен.

 

Сәлден  кейін  көзім  түсті,

                                            орындықта,

                                                                қарсыда,

Екі  мылқау  сөйлеп  отыр,  саусақтан  сыр  тамшылып.

 

Сөйлеп  отыр  қас  пен  қабақ, 

                                                 сөйлеп  отыр  сезімдер,

Купидонның  садағындай  иіледі  еріндер.

 

Дабыры  жоқ,

                       сабыры  көп,

                                          шаруасы  жоқ  кісімен,

Отыр  үнсіз  түсінісіп,  саусағының  ұшымен.

 

Жұмбақ  езу  жымиысып  құпия  сыр  төккенде,

Джоконданы  дәл  осындай  түсінетін  жоқ  пенде.

 

Селт  етпейді  жапырақтар,

                                            үп  етпейді  самал  да,

Тілдің  сірә  қажеті  жоқ,  түйсігі  бар  адамға.