-Сусынына  өмірдің  қандым  десем,

Өледі  деп  ойлама,

                              жанмын  бекем.

Шарлап  шығып  шырайлы  атырапты,

Жұмақ  көрпе–жайулы  жапырақты,

Жастанам  да  қабірде  қалғып  кетем.

 

Қара  жардің  бөленіп  бесігіне,

Қаланамын  дүниенің  тетігіне.

Құша  құлап  даламды,

                                   құмарланып,

Топырақпен  қауышып,  құнарланып,

Қайта  туам  емен  боп  несібіме.

 

Иманымдай  мұны  мен  айта  аламын,

Бұл  фәниге  келемін  қайталанып.

Өзім  өскен  топырақ  күлтелесе,

Өз  ұрпағым  балтасын  сілтемесе,

Жапырақ  боп  мың  жылғы  жайқаламын.