/Махамбеттің  әуенімен/

 

Қара  нарлар  керек  бізге,

                         тау  өркешті,  арынды,

Ақ  түйенің  бұл  жорықта

                        жарылады  қарыны.

 

Әйелдерді  ұнатпаймыз

                         ынжық  қылар  ерлерді,

Қара  нарлар  керек  бізге

                        қайыспайтын  белдері.

 

Жабылады  табыттары,

                          мәйіттердің  кеше  өлген,

Қара  нарлар,  қара  нарлар

                           қасіретті  көтерген.

 

Ақ  шағылда  шойын  оқтар

                           асыр  салып  қағынар,

Күн  тұтылып  көтеріліс  --

                            қара  бура  шабынар.

 

Шенділерді  құла  құмда

                        бүргедейін  жаншыған,

Бұндай  іске  қахарланған

                         қара  бура  -- нар  шыдар.

 

Бүгін  ойнас  жасамайды

                          қанжар  ілген  еркектер,

Қара  нарлар,  қара  нарлар,

                           қара  батпан  өркештер.

 

Қара  нарлар  қалтыраған 

                          қорқақтарды  бағалар,

Оқ  шығындап  қажеті  жоқ,

                             түкіреді  қара  нар.

 

 

 

             ***

 

Неге   екі  Ұлы  ақын  майдандасып,

Тапаншасын  кезеніп,  түсірмейді.

Үйлеседі  шумақтар  жандай  ғашық,

Адамдар  ше?

Түгіне  түсінбеймін.

 

Неге  екі  Ұлы  ел  жауласады,

Быт-шыт  қылып  оттегін  бүтін  жердің.

Адамдар  жүр  достасып, 

                           сауға  салып,

Халықтар  ше?

Түгіне  түсінбеймін.

 

Есіркеген  секілді  ана  талмай,

Әлде  нені  бүлдірген  аусар  ұлын.

Екі  құрлық –

Екі  алып  алақандай,

Ғаріп  басын  қысады  Жер  шарының .