Ақыл  айтып  қайтемін  бөтен  елге,

Өлең  жазып,  көгермес  көсегем  де.

«Мыңмен  жалғыз  алысып»  не  жыным  бар,

Не  табам  оққа  омырау  төсегенде.

 

Не  жыным  бар,

                          көшкен  соң  бір  кемемен,

Топастармен  несіне  тілге  келем.

Көппен  көрген  Ұлы  той,  енді  мен  де,

Көресімді  тобырмен  бірге  көрем.

 

Деп  бекіндім. 

Жоқ  менің  оққағарым,

Қанатымды  алармын  отқа  қарып.

Жеке  ұшады  жасқанбай  қыран  ғана,

Қарғалар  жемтік  үшін  топтанады.

 

Қоғам  жоқ  қой  тентегін  түзететін,

Тұлғаларын  өсіріп,  түлететін.

Тұлға  жалғыз  қашанда,

                                              тобыр  ғана

Құлқыны  үшін  топталып  күресетін.

 

Басымды  иіп  салтына  сан  ғұрыптың,

Әділеттің  жолында  қаңғырыппын.

Қарқылдаса  көп  қарға  көндіретін,

Анархия  атасы  заңдылықтың.

 

Жеке  басқа  бақ  пен  сор  қонады  ма,

Жармасқаным  жөн  болар  балағына,

Соңына  ерсем  ұраншыл  белсендінің,

Адастырса  сол  қалар  обалыма.

 

Өркениет  тізгіні  қаңтарылып,

Өндірістің  қиылса  қан  тамыры,

Мен  кінәлі  емеспін,

                                        тобырым  бар

Коммунаны  беретін  қайта  құрып.

 

Шекарада  кеспеген  жолын  кеден,

Амалсыздан  төрімнен  орын  берем.

«Нұр  Отанға»  бой  бермей  келе  жатқан,

Жемқорлық  та  сыбайлас  тобырменен.

 

Тығырықтан  шығар  жол  таба  алмаған,

Тарылғандай  көрінді  маған  ғалам.

Тобырға  да  мүше  боп  жарытпайды,

Әлімсақтан  топас  боп  жаралмаған.