Олимпте,  бақсы-құдайлар  құмалақ  ашып,

Адамдар  менен  жердегі  жиі  араласып,

Шариғат  қалып,

                             шарапты  шаралап  жұтып,

Кәнизактармен  қылықты  күнәға  батып,

 

Жалықты  білем.

                           Қарт  Зевс  тағына  барып,

Қалғып  та  кетті.

Бар  қызық  адыра  қалып,

Бомбаны  берген  пендеге  ойыншық  қылып,

Кеңкелестердің  қандары  қағынады  анық.

 

Құдай  атымен  ұрандап  желөкпе-желік,

Халықты  қанап,  айтады  төбет  төрелік.

Көктегі  құдайлар  түгіл,

                                           көне  қорымнан,

Бабаң  да  қолын  созбайды,  көмекке  келіп.

 

Марстың  сойқан,  бүйрегі  бұрып  құлдарға,

Соғыспен  ойнап  есерсоқ,  құнықты  қанға.

Пәрменің  қайда?

                           О,  Зевс!  Жәрдемің  қайда?

Жақсылық  жаса  жарлығың  жүріп  тұрғанда.

 

Парижде  дүмпу,  қан  жұққан  күніңді  құрсап,

Ұшақтар  құлап,  Тәңірден  түңілді  бір  сәт.

Сығыр  құдайлар!,  

                                 Адасып  Хақтың  жолынан,

Қайда  жүрсіңдер,  қалдық  қой  ізіңді  сипап.

 

 

 

                       ***

 

Қайран  жұртым! 

Сен  мені  таныдың  ба?

Келгенмін  санаға  сыр  тамызуға.

Гемоглобин  мен  құйған  лүпілдейді,

Қансыраған  халықтың  тамырында.

 

Көлденең  тартып  көне  жәдігерді,

Айтқаныма  көндірем  қалың  елді.

Оттегіне  толтырып  кеңістікті,

Құс  жолымен  ұшырам  кәрі  жерді.

 

Дәнекер  боп  екі  өмір  арасында,

Мәңгілік  сөз  мөлдіреп  қанатымда,

Ең  алғашқы  жыр  болып  жарқылдаймын,

«Hоmo  sapies»тердің  санасында.

 

Адамзатты  туғызып  бір  анадан,

Туыстықты  тағдырдан  сұрап  алам.

Құдандалы  болады  кезегендер,

Дұшпаным  да  артпайды  кіна  маған.

 

Жақсылықтың  жыр  қылып  жатқа  бәрін,

Ел  аузында  аңыз  боп  сақталамын.

Бар  күнәсін  кешіріп  достарымның,

Тәңірімнің  алдына  аттанамын.