1. 12. 2015.

                                               Қойлыбай  Асанов  аруақтарға  ас  берді.

 

Фәниде  жалған  қызықтар  қалып,

                                                                   той  қалып

Бақилық  төрде  белдерін  шешіп,

                                                                   бой  жазып,

Қойнында  жердің,

                                   біздерден  дұға  дәметіп,

Арманға  жеткен  арыстар  жатыр  ойланып.

 

Зердесі  тірі,

                      жатсада  тәнін  сыз  қарып,

Ауаға  сіңген  санада  сансыз  із  қалып,

Алады  еске,  ұядан  ұшқан  ұлдарын,

Алады  еске,  қияға  қонған  қыздарын.

 

Қысқа  ғұмырда,

                               кіреді  деумен  енді  есі,

Тәңірдің  біздер  зертханасының  пендесі.

Алады  дәріс  адами  мына  өмірден,

Зерттеуші  ғалым – шексіз  Ғаламның  зердесі.

 

Сондықтан  болар,     

                                дәстүрді  сақтап,  шырылдап,

Аруақтарға  құран  оқимыз  ырымдап.

Осының  өзі,

                    тәлім  боп  қара  құрдымның,

Ақ  жүрегіне  құйылып  жатыр  шымырлап.

 

Бабаларыңды,  жазсаң  да  қашап  шыңдарға,

Төтеп  берер  ме,  жылымға  сіңер  жылдарға.

Мәңгілік  бірақ,

                            өшпейді  ұлы  есімдер,

Жүрекке  жазып  тұмар  ғып  тағар  қыз  барда!

Ұран  ғып  алар  ұл  барда!