Пәрмен  түсіп  мәртебеден  жоғарғы

Аң  ұлуын,

                    құс  қиқуын  доғарды.

Құдай  үні  кеңістікте  күркүреп,

Құс  жолынан  аруақтар  оралды.

 

Ғарышта  ма,

                         әлде  мұхит  түбінде,

Діріл  қосып  денемдегі  дірілге,

Баурап  алды  жаһанның  кең  тынысын,

Жарлық  айтып  жаратқанның  тілінде.

 

Дыбыстардан  қорытылған  тұнбаны,

Мауқын  басып,  мақұлықтар  тыңдады.

Жер  бетіне  Қорқыт  бабам  жеткізген,

Көк  Тәңірдің  шешілмеген  жұмбағы.

 

Ділі  оянып  қәрінің  де, 

                                             жастың  да,

Қандасына  қас  қылмады  қасқыр  да.

Қас  қағымға  тына  қалды  қара  жер,

Қыл  қобыздың  аяғының  астында.

 

Бірде  жылап,

                        бірде  ауыр  күрсініп,

Тағдырына  басын  иіп  тұр  шілік.

Құдірет  үн  жедел  жетіп  жарықтан,

Есі  кетіп  есінейді  тіршілік.

 

Дауды  тиып,

                        айыптыны  жазалап,

ДАОға  бет  бұрғызғаны  ғаламат.

Өлім  жайлы  ойландырды  қарттарды,

Өмір  үшін  басталған  бұл  ғазауат.

 

Тығырықта  титықтатып  тағатын,

Тыңдаған  да  шығар  мұны  сан  ақын.

Әзірейіл  ұйып  қалды,

                                           жаныңды,

Қан  шығармай  құрбандыққа  шалатын.

 

Қырдан  іздеп,

Күйден  тапқан  керегін,

Бөрі  жүрек,  бақсы  басты  ел  едім.

Орманына  сенетіндей  аң  біткен,

Мен  осыған  шариғаттай  сенемін.

 

Жарық  сөніп,

                        тылсым  үнді  түнге  еніп,

Жаратқанның  ақ  дидарын  бір  көріп,

Армным  жоқ  жұмыр  жердің  бетіне,

Қайта  оралсам  қасиетті  КҮЙ  болып.