Түнде  тыныш  ұйықтатып,

                                              оятып  таң  сәріде.

Тіршілікті  тербетіп  келеді  әлі  кәрі  жер.

Тау,  орманды  қиратпай,

                                            мұхиттар  мен  өзенді

 Төгіп  алмай  айналу  оңай  емес  әрине.

 

Әлімсақтан  айтылып  келе  жатқан  бұл  аңыз,

Метеорлар  атқылап,

                                қаңсығанда  құла  түз.

Тартылыспен  тізгіндеп,

                                       сақтап  қалған  оттегін,

Жер  орнатқан  жұмақта  ойнақтаймыз  мына  біз.

 

...Оянғалы  түйсігі  табынатын  Тәңірге,

Өрт  пен  тасқын,

                           апаттың  төтеп  берген  бәріне.

Тәрбиелеп  өсірген  мешіннің  де  санасын,

Бабалардың  міндеті  жеңіл  емес  әрине.

 

Мұз  жастанып,  қан  жұтып,

                                              бес  қаруын  сайланып,

Қызғыштайын  қорғаған  ата  мекен  аймағын.

Ұрпағына  ұлағат  өнер  беріп,

                                                          тіл  беріп,

Бүгінгіге  тапсырған  тіршіліктің  байрағын.

 

...Байлық  қуып  біз  жүрміз,

                                              қылмай  түкке  қанағат,

Тау  мен  тасты  қопарып,

                                        жердің  тәнін  жаралап.

Бірін  бірі  бомбалап  өлтіруге  асықпай,

Сақтап  қалу  өмірді  адамдарға  АМАНАТ.

 

 

                ***

 

Көнеден  қалған  көсемнің  сөзі  есімде.

-Жұмис – деуші  еді – адам  ғып  бізді  өсірген.

Бүгінгі  таңда,

                     жұмыссыз  қалған  пенделер,

Айналып  қайта  барады  білем  мешінге.

 

Дамыр  ма  едік,

                            дәстүрін  маймыл  жалғаса?

Заманым  жыртқыш,

                                даламның  беті  қан-жоса.

Соғыстан  басқа  әлемде  жұмыс  қалмаса,

Адам  болуға  талпынуың  да  далбаса.