Таңғы  тұман!,

                      тамаша  керілгені.

Міне  тағы  сезімнің  төріндемін.

Кірпігінен  Мұңлықтың  бір  бейкүнә

Тамшы  сіңген  өбемін  еріндерін.

 

Арылғанша  түсінен,

                                    жұрт  таранып,

Сәресіде  келетін  құт-қонағым.
Еркелеймін  ішінде  ертегінің,

Ескермей  «тұман  арты  жүт»  боларын.

 

Тәлкегімен  тағдырдың  қамшыланған,

Көңілдерді  күдіктен  аршып  алған,

Таң  сәріде  тап-таза  пейіл  болып,

Жапыраққа  тұнады  тамшы  маржан.

 

Дымқыл  шаштың  жұпары  бетке  тиіп,

Жатпайды  ол  маужырап,  көп  көсіліп.

Жердің  бетін  ластан  жуып,  шәйіп

Күн  шыққанда  кетеді  көкке  сіңіп.

 

Сейіліп  бұлт,

                     қабағы  ашылмағыр,

Ақтармайды  сырын-да  ақынға  бір.

Құпиясын  білмейді  тірі  пенде,

Білетіндер  құдайдың  қасында  жүр.

 

 

                 ***

Махаббатты  мүсіндеген  кім  өзі?

Кім  де  болса  шәлкес  екен  мінезі.

Махаббаты  ойлап  тапқан  сенбісің,

Саған  бола  жараланды  жүрегім.

 

Өртенсе  де,

                      дерт  емсе  де  тынбаған,

Сезімдерге  бағынышты  бұл  ғалам.

Маахаббатты  ойлап  таспқан  менмін  бе?

Жүрегіңе  айықпас  дерт  силаған.

 

О!  Тәңірім!

 Жаратушым  алғашқы!

Жалғыз  сенің  құзырыңа  жармастым.

Өзің  болсаң  сезімдерді  жаратқан,

Махаббатты  мейірім  мен  алмастыр.

 

 

              ***

 

Кеңістікте,

                  күркіретіп  жасынды,

Атымды  атап,  біреу  мені  шақырды.

Атып  шықтым

Аспан  түрды  есінеп,

Сіркіреген  жаңбыр  да  сап  басылды.

 

Шақырғаны  анық  еді  құс  елі,

Тынды   бәрі.

                    Қос  құлағым  бітеліп,

Жалаң  аяқ  шалшық  басып  тұр  екем,

Мынау  неткен  түсініксіз  түс  еді.

 

Қанат  та  жоқ,  жаңа  ғана  сермеген,

Түсті  есіме,

                     Маған  қанат  бермеген.

Қауырсыны  түлемейтін  пендемін,

Жаратылған  жорғалауға  жерменен.

 

Құдіретім,

                  миын  шағып  ақынның,

Бекер  ғана  берекесін  қашырдың.

Құдайға  да  керегі  жоқ  Қасымның...!

Неге  ендеше  шақырдың.

 

                                         

       ***

 

Баяғы  өткен  заманнан,

Балалығымды  іздедім.

Сайлардан  ескен  самалдан,

Бүлдірген  дәмі  үзгенім.

 

Тамшы  шыққа да  мас   едім,

Шаршағанымды  сездірмей,

Табанын  тілген  Басенің,

Шөңгелерді  де  көзге  ілмей.

 

Жалаңаяқпен  жыр  жазып

Құмдарға,

                      талып  өзегі,

Жүруші  еді  бір  ғаріп...

Бақытты  бірақ  кез  еді.

                                  

Жанарын  ашып  таңғы  бақ,

Жемістен  алқа  тағынып.

Ағатын  Іле  маужырап,

Тұманнан  көрпе  жамылып.

 

Бала  едім  тұйық  жаны  да,

Оқшаулау  жүріп  тобырдан,

Толқынның  тұнық  жалына,

Жұлдызбен  бірге  шомылған.

 

Көтерілгенде  күн  ысып,

Сейілтіп  таңның  торғынын.

Аралар  гүлмен  сүйісіп,

Аймалаушы  еді  Хор  қызын.

 

Сырларын  жаттан  жасырып,

Енгенде  баққа  қыр  ұлы.

Шашатын  жұпар  әтірін,

Бозқарағанның  бұрымы.  

 

Аспан  астында,

                              жырақта,

Естелік  әуен  естіліп.

Көбелек  отыр  құрақта,

Қанатын  желге  кептіріп.

 

Балалық,  сонда  қалды   да,

Сиретті  жылдар  тұлымды.

Ақтарып  салам  алдыңа,

 Тамшыдан  таза  мұңымды.

 

Ертектің  еді  елінде,

Бояуы  қанық  бүлдірген.

Далаптың  дәмі  ерінде,

Қаларын  мәңгі  кім  білген.