Қарашада  есінен  танады  аспан,

Жер  мешел,  дала  сұлық.

Жапырақты  жазықсыз  ала  қашқан,

Күзгі  жел,  қара  суық.

 

Неге  көктен  бақытын  табатындай,

Талпынып  тал  қармаймыз.

Құшағыңды  керіп  құс  қанатындай,

Ұшуды  армандаймыз.

 

Байлық  іздеп,  шен  қуып  кезіп  біттік,

Аспанмен  біз  ұласып.

Ауасы  жоқ,  суы  жоқ  кеңістіктің,

Несі  бар  қызығатын.

 

Шарлап  бақтық,  сезімді  ауыздықтап,

Төзімнен  түтін  шығып.

Жоқ  аспанда  қастандық,  жауыздық  та,

Оған  да  шүкіршілік.

 

Қамшы  сабы – өмірім,  қысқа  ғана,

Көргенім  қызыл  алаң.

Қызықпайтын  біріне  құстар  анау –

-Өздері  қызық  адам.    

 

            ***

 

Қарапайым  өмір  сүріп,

                                      қартаюға  хақым  бар.

Бірақ  осы  қағидаға  сиыспаиды  ақындар.

 

Депутаттар  тәулік  сайын  заң  қабылдап  қинайды,

Бірақ  мына  жалпақ  әлем  заңдылыққа  симайды.

 

Тартылыстың  заңдылығы  кеңеюмен  алмасып,

Енді  жерге  құламайды  Ньютонның  алмасы.

 

Қараңғы  күш,

                        біз   сенетін  заңдылықты  танымай,

Жаңа  туған  жұлдыздар  да  шашырайды  тарыдай.

 

Хаблдың  да  телескопы  көрсетіпті  анықтап,

Ғаламдар  да  бара  жатыр  бір  бірінен  алыстап.

 

Мейлі  ғалам  алыстасын,

                                             Құлдық  ұрып  жалынам,

Тек  екеуміз  шықпайықшы  Ньютонның  заңынан.