Өміріме  өктем  басып  енгенде,

Өгей  қоғам  салды  мені  тергеуге.

-Қағидаға  қиыспайтын  кімсің  сен,

Қай  ұлыстың  зәузатысың  өр  кеуде?

 

Төгіліп  тұр  сансыз  сауал  ызалы.

-Мынау  неге  шырқымызды  бұзады?

- Тобыр  болып  ортамызға  енбесе,

Мойынына  түсер  тағдыр  тұзағы.

 

Қашты  қаным,

                       Қарғыс  атқан  заманда,

Қорқаулардың  қыспағында  қалам  ба?

Қорқынышты  адамдардың  ортасы,

Жалғыз  қалу  қорқынышты  одан  да.

 

Қарашығы  ағып  түскен  өлі  күн,

Үзді  білем  тобырдың  да  төзімін.

Сыбырласты,

                  - Жасыл  ұшқын - жанары,

Айнымайды  көзінен  Көк  бөрінің.

 

Мейлі  қоғам  ақылынан  алжассын,

/Күшіккүйеуі  болсам  да  Қаржастың./

Құбылмалы  қасқыр – адам  мен  емес,

Бірақ  дала  тағысымен  қандаспын.

 

Мына  дәуір,  қарақшылар  кезеңі,

Қолдарынан  қанның  иісін  сеземін.

Қасқыр  түгіл,

                          бауырына  етене,

Шыға  келер  автоматын  кезеніп.

 

Қайтем  енді,

                    жетпесе  де  құзырым,

Жүлқысармын  жұлынғанша  жұлыным.

Ашинаның  ауызданған  сүтімен,

Акелланың  асыранды  ұлымын.