Арқаның  асыр  салып  сері  желі,

Нұрада  кербез  толқын  керіледі.

Жүрегі  жанартаудай  қаламыздың,

Түңдігі  түстік  жерден  көрінеді.

 

                  Күн  аймалап  көшені,

                  Көлден  самал  еседі.

                  Аңыз  қала  Теміртау,

                  Алыптардың  мекені.

 

Таранып  көкжиекте  күн – тұмары,

Тамылжып  айна  көлге  нұр  тұнады.

Жастардың  жанарында  лапылдаған,

Ақ  жалын  алау  гүлдей  құлпырады.

 

                      Күн  аймалап  көшені,

                      Көлден  самал  еседі.

                      Арман  қала  Теміртау,

                      Ғашықтардың  мекені.

 

Армандай  биіктетіп  аспанымды,

Ақ  құрыш  ағыт  тегіл  ақтарылды.

Тіл  бітіп    Жауыртаудың әр тасына,

Айтады  аңыз  қылып  дастаныңды.

 

                       Күн  аймалап  көшені,

                       Көлден  самал  еседі.

                       Мәрмәр  қала  Теміртау,

                       Ғажайыптар  мекені.