Тағы  да  міне  күн  батты,  зердеме  сіңіп,

Көрпесін  түннің  жамылды  көл  де  көсіліп.

Бақсыдан  қалған  алаудың  тілі  шыққанша,

Сөзге  келе  алмай  отырмын  мен  де  кешігіп.

 

Жалғанның  мұңын  жанардан  жасыра  алмаған,

Ақбет – шың  көзін  алмайды  жасыл  арнадан.

Қазірті  жастар  сенбейді,

                                                 өлді  дегенге,

Бір  жігіт  үшін,  аңызда  аты  қалмаған.

 

Жалғамас  па  еді  өмірдің  көшін  ілгері,

Ұрпақ  өсірсе  бір  байдың  есігін  көріп.

Махаббат  үшін  емес-ау,

                                              апиын  ішкен, 

Суицид  ке  де  барады  етіміз  өліп.

 

Көнені  көрген  Баянның  алап  аспаны,

Айтады  ептеп  Ақбеттің  нала-дастанын.

Жасырады  тек  сондағы  жасық  жігіттің,

Жалынсыз  жанын  күнәдан  ала  қашқанын.

 

Мейірім  күтпей  өткенмен  келер  қауымнан,

Ғашықтар  қанша  аспанға  жер  аударылған.

Махаббатына  кетіпті  Олимп  орнатып,

Бір  шыңды  таңдап  баянның  кең  аңғарынан.

 

Бейкүнә  жүрек  ажалдан  алама  секем,

Артында  аңыз  қалды – деп,  қанағат  етем.

Батырдың  жаны – халқының  аманаты  да,

Ғашықтың  жаны – сезімнің  садағасы  екен.

 

Тайсалмай  шыңнан  құрдымға  құлаған  аттан,

Тілсіз  қалыпты  мылқау  түн  мына  ғажаптан.

Қойшы  баланың  есімі  есте  қалмады,

Махаббат  қалды,

                            өшпейтін  күнәға  батқан.