Қазақ  хандығының  550  жылдығына.

 

Ханнан  басқа  қазақта  қорған  бар  ма?

Қызыр  қонбас  халқына  ор  қазғанға,

Дешті  Қыпшақ  даласы  дүр  сілкінді,

Әбілхайыр  билікті  қолға  алғанда.

 

Мейлі  туыс  болсаң  да  бір таптағы,

Кімді  аяған  тарихтың  ұртоқпағы.

Қан  төгісті  тақ  үшін 

Шыңғыс  ханның,

Шынжыр  балақ,  шұбар  төс  ұрпақтары.

 

Халық  тозар  хан  азса,

                                         айдан  анық

Паналайды  қараша  қайда  барып.

Түре  көшті  түмен  ел  Мойынқұмға,

Жәнібек  пен  Керейді  сайлап  алып.

 

Көшкен  халық  Жер  Ұйық - абатты  іздеп,

Әбілхайыр  қолынан  азатпыз  деп,

Тұлпарсазда  Керейді  хан  көтерді

Жариялап  өздерін  ҚАЗАҚпыз  деп.

 

Шайбани  мен  қырық  жыл  қырқысқанда,

Намыс  оты  шыққанда  ыршып  қанға.

Қайта  оралу  халықтың  арманы  еді,

Төрт  қақпалы,  киелі  Түркістанға.

 

Жылдар  өтті,  Тәңірдің  жазғаны  боп,

Жас  ұлыстың  қашанда  арманы  көп.

Астраханда,       

                     ақ  иық  ақ  сарайда,

Мәжілісте  отырды  Әз  Жәнібек.

 

  --Іргесі  бекіп  хандықтың,

                                                    аймағы  кеңіп

Дешті  Қыпшақты  қазағым  жайлады  келіп.

Ұлыстың  қара  шаңырағын  көтердік  міне,

Керей  жоқ,   әттең,

                                      шашақты  байрағым  еді.

 

Хандар  тартысы  жаныма  жарадай  батып,

Төңкерістерден  шалдықты  шарадай  басым.

Орыс  пен  ойрат  тұс-тұстан  ентелей  еніп,

Шынымен  шортан  шала  ма  қарағай  басын.

 

Жақының  көзге  көлгірсіп,

                                                   жат  алдайды  да,

«Жер  Ұйық»  халық  қолымен  жасалмайды  ма?

Қалай  еткенде  орнайды  әділдік  елде? –

Жәнібек  сауал  тастады  Асан  Қайғыға.

 

Ойлаған  халық  қамын  Асан  Қайғы,

/Бейнесі  еріккеннен  қашалмайды/

Аңыз  ғып  армандағы  Жер  Ұйықты

Айтқан  ел  мауқын  әлі  баса  алмайды.

 

Асыл  сөз  терең  ойдың  түкпірінде,

Әлемді  шарлап,  шолып  құтты  күнде,

Шер  қозғап,  көңіл  көлі  толқығанда

Жарықтық  сөйледі  екен  құс  тілінде.

 

Жарасқан  данышпанға  төзімділік,

Айтатын  ұрпағына  сөзін  біліп,

Ғаламның  түкпірінен  шүлен  тартып,

Үн-түнсіз  отырды  ұзақ  көзін  жұмып.

 

Бір  сәтте,

                  желпінетін  кезі  келіп,

Тұрғандай  болашақты  көзі  көріп,

Жалғанның  жорығандай  құпиясын,

Қарт  абыз  сөйлеп  кетті  тебіреніп.

 

--Хан  Ием!  Айтсам  сөзімнен 

                                тамады  нала,

Қалтарыс  қалды  көзіңнен 

                                 жаралы  дала.

Қалың  қазақтың  қамы  емес  ойлағандарың,

Мансапқорлардың  ашылған  араны  ғана.

 

Қашан  да  ханға  мейірім

                   өлшеніп  берген,

Алшақтау  болсын  пейілің 

                          қантөгістерден.

Бір  жеңнен  білек  шығарған  қарашаң  болса,

Жаудан  да  қорғап  қалады  белсеніп  келген.

 

 

Жаралап  соғыс  жаныңды,

                        тұншықса  дала,

Жендетке  берме  жауыңды

                         қырсыққа  бола.

Өлетін  тайға  таласып,  қонатын  сайға,

Жақыныңменен  жауласып  жыртыспа  жаға.

 

Жұмақ  жоқ  жаттың  қолынан

                               тартып  алатын,

Атан  түйенің  қомына

                                артып  алатын.

Жер  Ұйық  сенің  ОТАНЫҢ  -  алтын  ошағың,

Уыздай  ұйып  отырған  алты  Алашың.

 

Халқына  исін,  мастанбай,

                        ұлық  та  басын,

Үстіне  қойдың  бозторғай

                         жұмыртқаласын.

Тек  сонда  ғана  жасқанбай  басасың  жерді...

...Тебіреніп  Асан  ханына  батасын  берді.

 

Солығын,  осыны  айтып,  басты  бабам,

Әділ  сөз  хан  алдында  бақ  сынаған,

Елдігін  елестетіп  қазағымның,

Құлпырып  Жер Ұйықтай  жатты  ғалам.

 

Р.S.

Аталы  сөзден  менің  де  тазарып  қаным

Хандардың  ашқан  ұғындым  ғажайыптарын.  

Үш  жүздің  басы  қосылса  бір  шаңыраққа,

Үш  нәсілге  де  жат  емес  Қазақстаным.

 

 Оянған  бейбіт  тіршілік,  таранып  таңда

«Жер  Ұйық»  көрдім  қолыма  қалам  ұстарда.

Жолдардың  бәрі  жеткізсе  мяңгі  Үрімге,

Арманның  бәрі  жеткізер  Қазақстанға.